~~~_/)~~~_/)_/)~~~_/)~~_/)~~~~_/)~_/)~~~~_/)_/)_/)~~~_/)~~~~~~_/)~~_/)
>> Juni-2 >>http://www.breerust.nl/juni_2.php

DRUK OP DE KNOP >> JUNI-2 >> OM VERDER TE LEZEN OF DRUK OP HOME OM TERUG TE GAAN

Zaterdag 1 juni, Prima voor anker gelegen. Helaas laat de zon zich niet zien en als we anker op gaan begint het zelfs te spetteren. We kiezen er voor om via de buitenscheren verder noordwaarts te zeilen en niet binnendoor. We krijgen diverse keren wat regen maar steeds een staartje van de echte buien die we voorbij zien trekken. De

eidereenden en de zwanen trekken zich niets aan van het weer. wel van ons schip want zodra we in de buurt komen vliegen ze weg. Na de Oxelösund neemt de wind toe tot 6 bft. We gaan de scheren in en halen het grootzeil weg. Alleen de genua geeft genoeg voortgang. Ons doel lag op Ringsön maar als we daar zijn is het nog vroeg in de middag. Ondanks dat het weer minder mooi is, kiezen we er toch voor om nog een paar uur door te gaan. We krijgen

weer ruim water en zetten het grootzeil weer bij. Het loodsenhuisje blijft altijd een mooi gezicht en dan grijp je automatisch naar de camera. Als we weer op zee zijn krijgen we een depressie met regen over ons heen en trekt de wind aan tot 5 á 6 bft. Gelijk neemt de golf-hoogte toe en laten de ondieptes zich zien als brandingen. Mooi maar ook dreigend om te zien. Een paar mijl voor Fifång moeten we een gijp

maken. De wind is zo hard en de golven zijn hoog. We besluiten om het voorzeil weg te draaien en zo’n 340 graden door de wind te gaan om zodoende de gijp te realiseren. Wel zo veilig! Bij Fifång komen we uit de wind en zijn de golven weg. Op de ankerplek heerst alleen rust. Er liggen nog 4 andere schepen. Drie aan de rotsen en één voor zwaaianker. We kiezen een mooi plekje en gaan ook voor zwaaianker. Familie Zwaan zoekt water-planten voor hun kroost. Zeven stuks, tellen we. Als mama zwaan onderduikt zie je de kleintjes in het water kijken zo van, moeten wij dat ook doen? Foto onder, de depressie

trekt weg en even later liggen we in de zon. Goed voor het zonnen-paneel en het boordnet natuurlijk. Tegen negenen gaan we onderdeks. De wind werd frisser en draaide zoals voorspeld naar het westen. Ton Coelers belde nog om mij te feliciteren met mijn verjaardag. Bleek een andere Jan te zijn want ik ben eind oktober jarig. Wel een heel goed excuus om een borrel te nemen en te proosten op mijn verjaardag.

Zondag 2 juni, We nemen afscheid van het zwanenpaar en hun kroost. Ik probeer ze nog te lokken met wat brood maar kennelijk zijn ze dat (nog) niet gewend en zwemmen me voorbij. Op zee staat er bijna geen wind maar we proberen toch te zeilen. De laatste paar mijl voor Landsorth staat er een vervelende dwarsdeining waardoor het zeil alleen maar klappert en nauwelijks voortstuwing geeft. Deze paar mijl gaat de motor aan en draaien we de genua weg. Het stukje scheren kunnen

we weer zeilen maar op open water is het weer gedaan met de pret. Weer starten we de motor. Na een half uur krijgen we een windshift van noord naar zuid en kunnen we weer zeilen. Het gaat niet snel dus stellen we ons plan bij en opteren we voor Utö. Op een eiland is het een geweldige drukte van sterntjes (meeuwen). Willeke neemt

meerdere foto’s en als we die later inzoomen kunnen we maar niet ontdekken waarom ze zo’n kabaal maakte en met misschien wel 50 vogels duikvluchten deden. De rotsen zaten wel vol met broedende sterntjes. Gelukkig trekt de wind, later in de middag, wat aan waardoor we toch nog iets verder kunnen. Op de eilandjes staan best vaak huisjes. De één nog mooier dan de ander. Wij houden van

bescheiden huisjes zoals op de foto. Het is einde (lang) weekend voor de Zweden en daarom zie je meer schepen op het water dan normaal op een door-de-weekse-dag in deze periode. Als we even na zessen de ankerbaai inlopen zijn we verbaasd dat er toch nog vier andere schepen liggen. Twee voor zwaaianker en twee aan de rotsen. We vinden een geschikte plek om de nacht door te brengen. Wat ik nog steeds al wilde schrijven en wat er eigenlijk elke keer bij inschoot is, dat we regelmatig de Zweedse stormwaarschuwingen, weerberichten en nautischeberichten via de marifoon volgen. Een opvallend bericht is dat de IJSKAP in het noorden loslaat en op drift gaat in de “Gulf of

Botnia”. Deze ijsmassa op drift beschadigd en verplaatst betonningen. Extra voorzichtigheid wordt in die gebieden dan ook gevraagd. Natuurlijk is dat nog wel een eind van ons vandaan maar ook voor ons heeft het gevolgen zoals watertemperatuur en bij wind uit het noorden brengt deze veel kou mee.

Maandag 3 juni, Voor vandaag wordt er zuidenwind  voorspeld 9 tot 12 m/s met zeer harde windvlagen. Regen is er niet voorspeld dus we hebben best wel

even getwijfeld, maar we besluiten om op deze (zeer beschutte) ankerplek te blijven liggen. We zijn vroeg opgestaan en erg actief. We geven de bree-rust zowel binnen als buiten een schoonmaakbeurt en ook technisch wordt er e.e.a.

gecheckt. Als we om 10:30 aan de koffie gaan zijn we klaar. Tijd voor andere dingen zoals: contacten onderhouden, lezen, nieuwe ankerwatch app uitdiepen, routes plannen en in de elektronischekaart zetten, weerberichten bekijken en niet te vergeten het genieten van de omgeving. Je hoort hier alleen de natuur zoals vogelgeluiden en de wind die soms ritselend door de bladeren van de bomen gaat en dan weer heftig over het water scheert. Halverwege de middag gaat het echt doorwaaien en krijgen we ook onweer met harde regen. De voorspellingen van vanmorgen kloppen dus niet. Gelukkig liggen we in deze zeer beschutte ankerbaai en kunnen we daardoor veel wind hebben. Na de onweer klaart het

op en is het bijna windstil. Het weerbericht voor de komende dagen ziet er goed uit. Nu maar hopen dat het dit keer wel klopt. We waren wel een beetje jaloers op het thuisfront, Nederland gisteren 30°. We willen wel 10° overnemen!

Dinsdag 4 juni, We hebben zin om te zeilen. We staan vroeg op zodat we zelfs met de voorspelde 2 rot 3 bft wind toch nog een respectabele afstand kunnen overbruggen. Vannacht heeft het behoorlijk geregend maar als ik in de natcel (badkamer) sta, zie ik dat het dek kletsnat is. Als we bijna klaar zijn om te vertrekken begint het te regenen, niet hard maar toch nat! We balen en stellen het vertrek uit. 9:15 Uur het klaart op. Geen twijfel, we gaan anker op. Willeke vaart de bree-rust behendig door de smalle opening met gevaarlijke ondieptes aan stuur- en bakboord. Eenmaal vrij van alle gevaren komt er weer een lach op haar gezicht. Er staat nog te weinig wind om te zeilen. Dat is helemaal niet erg want de accu’s kunnen best wat stroom gebruiken. Als we bijna de sund uit zijn kunnen we zeilen. Af en toe krijgen we nog wat spetters maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. We zijn weer in de Stockholmse scheren. Dat houdt in dat er meer verkeer is. Omdat we ook nog eens in de buurt zijn van Sandhamn is het een toe- en afvaart van grote en kleine busboten. Sandhamn is de mekka van de zeilsport. Hier starten alle grote en belangrijke wedstrijden. Bij de meeste mensen ook wel bekend van de Zweedse detective series die zich hier vaak afspeelde. We zijn er jaren niet meer geweest. We

besluiten om morgen maar wat extra mijlen te maken maar vandaag gaan we naar Sandhamn. De KSSS verenging heeft hier meerder havens. De haven aan het centrum van Sandhamn is erg duur (zomers heel druk) en je ligt er heel onrustig m.b.t. golven van passerende schepen. Wij verkiezen voor de KSSS Lökholmen. Als we er aankomen zijn we de enige passant. We zitten op een eiland, willen we naar de plaats Sandhamn dan moeten we even bellen en worden we door een tender opgehaald (allemaal service van de KSSS). We worden gelijk na ons telefoontje door drie man (twee jongens en een meisje) opgehaald. We lopen het hele stadje rond. Bij de plaatselijke supermarkt hopen we een brood te scoren maar helaas hebben ze alleen nog witbrood. Terug op de bree-rust liggen we perfect uit de wind en in de zon, we besluiten een BBQ te doen en dat was een goed plan en heel gezellig. We zijn nog actief en doen nog een handwasje, tanken water en gaan lekker douchen. Tja en dan gaat de tijd toch erg snel dus gauw naar binnen afwassen, navigeren, mailen en site bijwerken. Het was een perfecte dag. Eén om niet meer te vergeten.

Woensdag 5 juni, We nemen afscheid van KSSS Sandhamn Lökholmen. We hebben hier prachtig gelegen en hadden het plezier van het drukke Sandhamn en de rust en stilte van deze haven, die meer leek op een plekje in de scheren.

We gaan verder naar het noorden via de buitenscheren. Er zit een stuk in welke tussen grote eilanden door gaat en vrij smal is. Wat we niet verwacht hadden is dat we het konden zeilen. Aan-de-wind en met een knik in de schoot. Er stond niet veel wind dus liepen we maar 2 tot 2,5 knoop snelheid. Dat gaf niets want het bleek een prachtig stuk vaargebied te zijn, en doordat het langzaam ging konden we er extra van genieten. In dit jaargetij is het nog zo rustig en daarom ook zo mooi. De enige schepen die we tegenkomen zijn twee busboten die

overigens voor zover

wij het konden zien

geen passagiers aan boord hadden. Nou ja..... bij ons rijdt er ook wel eens een lege bus. Bij Möja gaan we stuurboord uit voor het tweede en grootste gedeelte door de buitenscheren. We hopen hier nog zeehonden te zien maar we moeten genoegen nemen met watervogels zoals aalscholvers. Willeke wil al jaren een keer voor anker bij Granhamn en omdat dit vlakbij Söderarm ligt, waar we morgen vandaan gaan oversteken, gaan we dat proberen. Helaas, als we er aankomen liggen er al een aantal schepen en ben ik bang dat de wind er vannacht toch in zal gaan staan. 10 Minuten verder varen vinden we een ankerplek waar we voor zwaai-anker kunnen. Om 17:00 uur precies gaat het anker neer en kunnen we genieten van de rust. Grote cruiseschepen varen hier met regelmaat voorbij richting Stockholm of richting zee. Prachtig om ze voorbij te zien varen. Gelukkig hebben we geen last van de golf die ze maken. Waarschijnlijk is de doorgang tussen de twee eilanden te smal  en te ondiep waardoor de golf niet doorzet. De laatste weerberichten die we konden pakken laten voor morgen een gunstig beeld zien om over te steken. Als het weerbericht van morgenochtend 6:30 uur ook nog goed is, steken we over naar Rödkamn in de Åland archipel van Finland. Tot morgen.

Donderdag 6 juni, Prima nacht gehad, wind ging rustig liggen. Als we opstaan is er wel een beetje wind uit het zuidoosten dus dat ziet er hoopvol uit. Om 8:00 uur zijn we anker-op en zodra we op ruim water zijn, gaan de zeilen omhoog. Er is weinig wind maar voldoende om toch nog voortgang te maken. Op zee is het heiig maar absoluut voldoende zicht. Het eerste cruise-schip komt al in zicht. Er zullen er bij deze oversteek nog velen volgen. Het is stik hoog aan-de-wind en zelfs dan zullen we het niet in één slag halen. Jammer maar we mogen niet klagen. De wind is toegenomen tot

zo’n 10 tot 12 knopen hetgeen voldoende is om ruim 6 kopen snelheid te maken. Willeke ziet

iets in het water, we kunnen niet zien wat het is. Ik pak snel de camera en maak een paar (ingezoomde) foto’s. Het blijkt een tros ballonnen te zijn met in het midden een bedje van bloemen. Inmiddels hebben we al meer dan 10

cruise-schepen voorbij zien komen. Het feit dat het hier zo druk is met cruise-schepen komt mede doordat Åland een onafhankelijk staatje is van Finland. Door wat handige trucjes mogen de cruise-schepen taxfree verkopen (zoals alcohol) maar dan moeten ze wel Mariehamn op Åland aandoen. De shippinglane (snelweg voor grote vrachtschepen) was een makkie. We hebben maar één vrachtschip

zo lekker. Als we onder de kust

komen moeten we een slag maken.

Na 2,5 mijl gaan we weer overstag

en dit was op een perfect moment

want we liepen daarna rechtstreeks

op Rödhamn af. In de haven liggen

twee Finnen en een Duitser. Over een paar weken liggen hier meer dan

60 schepen. We melden ons bij de, aller vriendelijkste havenmeester

(vr) en bestellen brood voor morgenochtend. Zij bakt deze zelf en legt

gezien en die ging ruim voor ons langs. Inmiddels trekt de wind aan tot 15 knopen (4 bft.) hierdoor kunnen we een paar graden hoger varen. We gaan als een speer en ons schip zeilt nu

ze dan ‘s morgens vroeg op de boot. We maken een wandeling over het eiland en bezoeken het monumentje van Bojo en Bram (beide overleden honden van vrienden). 2 jaar geleden hebben we nog met Marrie en Wil-lem as van Bojo hier op Rödhamn bij het monu-ment uitgestrooid. Ze hebben hier prachtige zitjes gemaakt op de steigers. Een geweldige kans om onze 3e BBQ te doen. Vandaag zat alles mee, weer, wind, zon en deze unieke haven. Hel-sinki ‘here we come.’

Vrijdag 7 juni, Het wordt hier bijna niet meer donker en het was al laat toen gisteren de zon, bijna onder ging. Willeke nam

nog een foto. Willeke is de expert als het om ondergaandezon foto’s gaat. Het is even wennen met de tijd want het is hier een uur later. Gezien het feit dat we nog wel even in Finland blijven, be-sluiten met de Finse tijd te gaan

leven. We zijn al vroeg wakker en als we aan dek komen liggen de broodjes er al. Kompleet met een Franse groet en met het weerbericht er op geschreven. Heel bijzonder allemaal. We willen zeilen maar er staat een oost-zuidoosten

wind. De koers wordt dan toch hoofdzakelijk noordoost. Tja.... het

kan niet anders dan dat we uitkomen bij Kumlinge. Kumlinge is weer bekend om het beroemde Finse restaurant “Glada Laxen”. Onder voorbehoud dat we er komen nodig ik Willeke uit om te daar te snavelen, zoals Willem Pullen het altijd noemt. Maar eerst moet er nog gezeild worden en als je denkt dat er alleen op zee grote cruiseschepen varen dan heb je het mis. Het ene schip is nog niet voorbij of het andere komt alweer. De scheren die we vandaag

doen zijn zeer ruim en daardoor varen er hier ook grote veerboten. Het bijzondere is ook dat alle veerboten gratis zijn. Als we dus verwaaid komen te liggen dan kunnen we altijd nog een uitstapje maken met een veer-boot. We zien nog een

zeearend en wonder boven wonder krijg ik hem in de lens en schiet een foto. Jammer genoeg was het te ver weg om mooi te zijn. Als we afgemeerd liggen wordt de sauna opgestookt. Sauna is in Finland het belangrijkste wat er is. Het restaurant was open dus een man en man, een woord een woord. Voor de Finnen is het zomer en die zitten buiten te eten. Wij vinden het iets te fris en verkiezen er voor om als enige binnen te eten anders koelt het eten zo snel af.

Zaterdag 8 juni, Ik sta extra vroeg op                                                           om te douchen in de spiksplinternieuwe serviceruimte. Als ik poedelnaakt sta blijkt                                                     de douche het niet te doen. Wat ik ook probeer, ik krijg hem niet aan de praat @#$%&*. Dan maar terug naar de bree-rust om me daar van top tot teen te wassen. Het doel voor vandaag is Lappo, na 10 mijl of Iniö na 25 mijl zeilen. Beide eilanden liggen weer noordoost vanaf hier maar zijn net te bezeilen. Als we bij Lappo zijn besluiten we om te stoppen en te genieten van het mooie weer en deze bijzonder goed onderhouden haven. De havenmeester is een harde werker en maakt alles echt mooi.

We hadden al een roodschip zien liggen en toen we dichterbij kwamen herkende we de “Tera Nova” die vroeger van Corry en Wim Stijn was. Zij hebben er jaren de wereld mee rond gezeild en heel veel verhalen geschreven in de Waterkampioen. Zes jaar geleden hebben we de nieuwe eigenaar ontmoet op Iniö en hebben we hele gesprekken met hem gehad. Het spiritustoestel aan boord van de Tera Nova is afkomstig van een vriend van ons die heel lang geleden het toestel geschonken heeft aan de Tera Nova, omdat de vrienden van ons overgingen naar een gasoven en kooktoestel. We meren af langs de kade op zo’n 8 meter afstand van een broedende meeuw. Ze vindt het best, zelfs als ik op het voordek aan het werk ga om de beschermhoes over de genua te trekken ziet ze geen kwaad in ons en knijpt ze zelfs een oogje toe. We horen van de havenmeester dat er een mooie natuurwandeling is uitgezet van 5 km. Het wordt wel eens tijd dat we wat meer gaan bewegen. We zijn nog maar net aan het wandelen

of we zien redelijk verse elandendrollen liggen. Het zijn

net konijnenkeutels maar dan veel groter. Waar liggen

ze Wil? O daar liggen ze. De wandeling is heel divers

met mooie uitzichten. Maar ook met best veel hoogte

verschillen dus redelijk zwaar om te lopen. We zijn dan

ook wel weer blij als we onze bree-rust zien. Bij de haven

komen we de eigenaar van de Terra Nova tegen. Hij her-

kende ons dus hebben we nog gezellig een tijd, met elkaar

staan praten. Vandaag is de zomer echt begonnen. Om 21:00 uur meet

ik 28º in de bree-rust. We zagen nog een paar kinderen die (kort) gingen zwemmen. Tja........... voor de Finnen is het zomer en dan zwem je dus ook. Voor mij is 11º watertemperatuur toch echt te koud hoor!

Zondag 9 juni, We liggen verwaaid! Is dat erg of is het vervelend? Wel als je haast hebt maar wij hebben geen haast. We zijn immers “time miljonairs” Oké, maar we gaan ook niet de hele dag binnen in de boot zitten wachten op minder wind. Naast de haven komen er geregeld grote Ferry’s (busboten) en bij de havenmeester zag ik een vaarschema en tijdtabel van afvaart. Ik win informatie in bij de havenmeester en kom er achter dat we best een leuke trip met de ferry kunnen maken. Wat ook wel leuk is, is dat personenvervoer met de ferry’s gratis is. Volgens de tijdtabel kunnen we om 13:50 uur opstap-pen. Om 14:35 uur een stop op Kumlinge vlakbij het beroemde restaurant “Glada Laxen”. Vervolgens 14:55 uur, Enklinge en om 16:00 uur Eindstation Hummelvik. Zouden we nou de allereerste ferry genomen hebben dan konden we nog een bus pakken naar Mariehamn (hoofdstad van Åland.) We kunnen niet van boord want nog geen halfuur erna vertrekt hij weer in omgekeerde volgorde zodat we om 18:35 uur aankomen in Lappo. De Ferry volgt de rodelijn naar links op de foto rechts. Willeke is er ook

helemaal voor in om dit avontuur te ondernemen. Een geweldige kans om te zien hoe de zee is met deze harde wind op zeer ruim water. Natuurlijk staan we te vroeg bij de kade te wachten en dan zie je de M/S Alflågeln uit de archipel opdoemen. Vlak bij de kade gaat de grote neus van het schip open om ook auto’s en campers mee te nemen. Het is heel bijzonder als je dan opeens de archipel vanaf 20 meter hoogte kan bekijken. Onze bree-rust (het meest linker zeilschip op de foto) is een notendopje vergeleken bij dit schip die hier zomer en winter vaart. De eerste twee stops zijn voor dit schip niet zo ver varen maar dat komt omdat hij dan ook ruim 13 knopen snelheid vaart ongeveer 24 km per uur.

De volgende stop is meer dan een uur varen en omdat er sterke tegenwind is komt daar zeker 10 minuten bij. Het is prachtig helder zicht zodat we gigantisch ver over zee en de archipel kunnen kijken. Wat mij verbaasde is dat dit machtige schip toch ook wel ‘paaltjes pakte’ (een dreun in het schip als hij tegen een golf botst.) Het spat-water komt als een hoos tegen onze ramen waardoor we even niets meer zien. Gelukkig was dit niet continu zodat we toch wel konden genieten van het uitzicht. Trouwens, binnen is het ook heel gezellig toeven hoor en je hoeft aan niets tekort te komen. Natuurlijk nemen we koffie met wat lekkers er bij. We hebben het hartstikke naar ons zin en voor je het weet zijn we in Hummelvik. Bij het afmeren maakt het schip zoveel schroefwater dat de meeuwen massaal in het kolkende water op jacht gaan naar visjes, die het geweld niet kunnen afwenden. Gaf mij dus de gelegenheid om, zelfs door het dikke glas, een mooi plaatje te schieten. Alle passagiers gaan van boord behalve wij natuurlijk. Na enige tijd komen er nieuwe pas-sagiers. Een mevrouw hoort ons Neder-lands praten. Zij is ook een Neder-landse die getrouwd is met een Frans-man en al 50 jaar in Frankrijk woont. Ze zijn met Noorse vrienden. De Nederlandsevrouw spreekt ook Noors want haar moeder was Noors. We krijgen vele tips m.b.t. Noorwegen en de Hurtigruten (postboot) die wel 35 stops maakt langs de gehele Noorse kust en tot ver boven de poolcirkel. We zijn best geïnteresseerd omdat we dit ook een keer willen doen. Ook hun Noorse vrienden gaan nu mee praten. Korte tijd later is het net of je elkaar al lang kent. Pikten we op de heenweg nog paaltjes, nu op de terugweg is het een deining die het schip beroerd. Terug op Lappo is het maar een paar minuten lopen naar onze bree-rust. Als we bij ons schip zijn, zien we de opgedane kennissen zwaaien. We hadden verteld dat we in de haven lagen en ze zagen natuurlijk onze Nederlandse driekeur. Ik zoom nog snel even in, voor een iets duidelijker plaatje. Het was een fantastische dag. Verwaait liggen is is niet erg, als je maar ‘time miljonair bent’. Tot morgen.

Maandag 10 juni, De wekker staat vroeg maar als deze afgaat staat de wind nog flink door. We hopen dat de wind wat zal afnemen en zetten de wekker nog een uurtje later. Als we de weerberichten opnemen, blijkt dat het de hele dag nog flink zal waaien. Gemiddeld zal er een 6 bft. staan uit zuidwestelijkerichting. Wij willen naar Pähkinäinen hoofdzakelijk zo’n 25 mijl in oosterlijke richting. We besluiten te vertrekken en dan alleen op voorzeil te zeilen. We

starten met, de maximale 3 reven in de genua (voorzeil verkleinen.) Er zitten best wat ruime stukken zee in en dan blijkt dat we ruim 6 knopen snelheid maken met dit kleine puntje zeil. We laten het dus maar zo. Het is prachtig weer en kraak helder. De zon glinstert schitterend over het koude, heldere en golvende water. We staan weer verbaast van het feit hoe mooi deze Ålandse en de Finse archipelago is en hoe stil het hier nog is. Op de hele reis naar Pähkinäinen zien we 3 zeilschepen onder zeil en twee zonder zeilvoering. Het haventje ligt geheel beschut in blakwater. Er liggen twee andere gasten in de haven, een Fin en een Duitser waar we mee

in gesprek raken. We zien twee zwanen met één jong maar als we goed kijken zit er nog een jong op de rug van zijn moeder. Zo leuk om te zien. Buiten de

haven runnen ze hier een prachtige camping en een soort jeugdherberg. Ze zijn open maar er is nog geen gast aanwezig. Het grote en mooi geschorengrasveld is nog geheel zonder gasten. HOEWEL..... Als Willeke om 21:30 uur de vuilnis weg brengt staan er vele herten te grazen aan de randen van het grasveld en maakt ze deze prachtige foto’s. Hebben ze toch nog gasten op het veld.

Dinsdag 11 juni, De weerberichten zijn iets bijgesteld, als er wind komt dan zal deze uit het oosten komen en dat is precies de richting die wij moeten/willen gaan. Was er eerst voor vanmiddag nog regen voorspeld, nu gaven ze dat voor vanavond plus dat het gepaard zal gaan met harde wind. Als ze gelijk krijgen komen we er nog genadig vanaf want wij zitten inmiddels in de Finse archipelago en niet meer in de Åland archipel. Voor de Åland archipel geven ze regen, zeer harde wind en mogelijk onweer. Nu is daar helemaal niets van te merken. Het is prachtig weer en wind-

stil. Elk voordeel heeft zijn nadeel, het nadeel is dat we op de motor moeten varen. Ook in deze scheren komen we weer cruiseschepen tegen. blijft een machtig gezicht, die grote schepen tussen al die eilanden door. We varen eerst naar Nagu om daar inkopen te doen en wat contantgeld te pinnen. Zou de kans op zeer harde wind en onweer hier voorspeld zijn dan hadden we in Nagu gebleven. Nu verkiezen we er voor om na de boodschappen door te varen naar Stenskär. Een klein haventje met een winkeltje waar ze maar paar dingen verkopen. Vis, kleine

bosuitjes, aardappeltjes en een heel zwaar, compact en donker brood die je heel lang goed kunt houden.  De aanloop naar het haventje is een hele lastige met wel 12 kardinale-betonningen die zeer kort op elkaar staan en daardoor erg verwarrend zijn. Doe je er één fout dan loop je geheid op een ondiepte van steen. Met 2 a 3 knopen snelheid varen we de kardinale, stuk voor stuk, voorbij. De zuid- en oostkardinalen stuurboord houdend en de noord en westkardinalen bakboord houdend. Na 29 mijl motorbootvaren meren we af. Ook voor de Finnen is dit een geliefde plek en het is dan ook niet verbazend dat er al vier schepen liggen. Havengeld van 15 euro betaal je in een brievenbus zoals je in Nederland wel eens bloemen langs de weg kan kopen. In het winkeltje kopen we, van de visserman zelf, voor twee dagen “abbore” (baars). De abbore is hier erg lekker en een ware delicatesse. Verder kopen we nog zo’n eigen-gemaakte donker brood en uit de eigen tuin wat krieltjes. Het meisje op de foto laat het beslag zien voor de broden.                                         E.e.a. natuurlijk

naar                                                            Farmors café

                                                                       (oma’s)

                                                                           recept.

Woensdag 12 juni, Op het moment van schrijven, vandaag om 22:30 uur Finse tijd (+1 uur) giert de wind door de verstagingen. Maar laat ik bij het begin van de dag starten. Als we opstaan is het prachtig weer. We willen eigenlijk

wel een dagje blijven maar als ik het weerbericht opneem, zie ik dat we vandaag nog kunnen zeilen, maar dat we morgen verwaaid komen te liggen. Ik stel aan Willeke voor om toch te vertrekken. 15 Mijl naar het oosten ligt Högsåra Kesjerhamn (keizershaven.) Keizer Alexander de III was, met zijn zeilschip, een vaste bezoeker van deze haven. Deze haven ligt perfect beschut voor de zeer harde oostenwind die voorspeld wordt. We kunnen exact met de neus van onze bree-rust in de wind liggen. Högsåra heeft nog een paar andere voordelen en vooral als je verwaaid ligt, maar daarover morgen meer. Het schip is in no-time vaarklaar. Op het moment dat we tussen de moeilijke kardinale-betonning varen, zien we een “kleine zwaan” Willeke ziet nog even kans om een paar foto’s te maken. Afgelopen winter zijn we met Marijke en Bart op elanden safari geweest in Lelystad en daar hadden Willeke en ik ze voor het eerst gezien. Hier in Scandinavië had ik ze nog niet gezien. Ze zijn herkenbaar aan hun afwijkende vorm en kleur van hun snavel. Net over de helft van de zeiltocht stoppen we even bij Helsingholmen. Ik zet Willeke af zodat zij bij deze visser gerookte zalm kan kopen. De wind staat verkeerd in deze haven dus meren we niet af. Ik dobber even op afstand en pik Willeke weer op zodra zij terug is. Bijzonder is dat deze familie als enige op het eiland, zomer en winter, wonen. Lijkt ons toch wel heel erg eenzaam. Vroeg in de middag meren we als derde schip af in de haven van Högsåra. Dat we een goede keus hebben gemaakt bleek later in de middag want na ons kwamen er meer dan tien schepen hier beschutting zoeken. We staan stom verbaasd als we een plons horen en iemand zo’n dertig meter van zijn schip af zien zwemmen en weer terug. Het water is hier hooguit 12 graden. Ik kan uit ervaring vertellen dat dit gevaarlijk koud is. Bij de eerste spetters regen plaatsen we de kleine kuiptent zodat we droog en uit de wind toch buiten kunnen zitten. Voor de nacht ritsen we de deurtjes er in. Kunnen we morgenochtend ook nog droog zitten.

Donderdag 13 juni, Het heeft de hele nacht gestormd met af en toe een bui. Ook vandaag zal er nog harde wind staan uit het oosten. Dat is voor ons pal tegen. Wij gaan vandaag nergens naar toe. Dat wil zeggen, niet met onze bree-rust. Je kunt prachtig wandelen op dit eiland. Ook heb je hier een café dat heet “Farmors café” Letterlijk vertaald Vaders-moeder café. Kinderen zeggen hier ook farmor (vaders moeder) i.p.v. oma. Of farfar (vaders vader) i.p.v. opa. blijft natuur-lijk nog over morfar en mormor. Handig want iedereen weet gelijk over welke oma of opa je het hebt.

Als Keizer Alexander de III aan land ging op Högsåra kocht hij wel eens groente van een oud vrouwtje die in dit kleine huisje woonde (foto). Tot voorheen was dit huisje nog in originele staat. Nu zat er een spiksplinternieuw dak

op. Wel zoals ze dat vroeger bouwde. We maken een wandeling over het eiland en hoe toepasselijk kan het zijn; Als we bij farmors café zijn begint het te regenen en dan bedoel ik ook echt regenen. We konden niet anders dan naar binnen vluchten. Ze zijn nog maar net een paar minuten open en zo belanden we met de neus in het gebak. Als ze het lunchbuffet neerzetten bezwijken we onder deze enorme kwelling en geven we toe aan alle geuren en oogstrelende lekkernijen. Ze melden nog even dat ze dit jaar een Italiaanse kok hebben die originele Italiaanse pizza’s maakt. We kiezen voor het buffet. By the way, zegt het meisje, u mag zoveel pakken als u kunt eten. Als recht-

geaarde Nederlanders houden we hier, bescheiden doch voedzaam rekening mee. Als we klaar zijn met eten regent het nog steeds bakken water uit de hemel. Tja... dan ga je nog niet weg. Ze hebben over-heerlijk gebak. En ja, als je Willeke kent dan weet je dat zij niet vies is van zo’n opgedirkte zoetigheid. Ik, daarentegen  geef Willeke support en offer mijzelf op en neem ook een bescheiden (doch

voedzame) punt blåberry (bosbessen) gebak. We krijgen nog aanspraak met Finnen die ook in de haven liggen. Ook zij geven ons tips zoals Örö. Deze haven is sinds 2016 officieel open en was voorheen militair gebied. We hadden hier al eens van gehoord en hadden de route al in kaart gebracht. Deze tip lijkt ons een goed plan voor morgen. Het is gestopt met regenen. De lucht is nog erg grauw zodat we besluiten terug te gaan naar onze bree-rust. Om 17:30 uur trekt de lucht helemaal open. Een mooie gelegenheid om onze geplande wandeling van vanmorgen een vervolg te geven. We lopen naar de haven aan de noordzijde van het eiland. Het haventje ziet er heel gezellig uit maar is verder gesloten. Er ligt één schip

redelijk beschermt achter de pontons maar totaal verkeerd op

de wind. Wij zouden daar in deze omstandigheden niet willen liggen. We maken nog een klim naar het oude loodsenhuis en lopen via de bossen terug. Als we langs Farmors café lopen besluiten we om ieder een halve pizza te nemen zodat we niet op de boot nog hoeven te eten. We realiseren ons niet dat het 19:45 uur is en Farmors om 20:00 sluit. De vriendelijke kok stookt het vuur nog even op. Een kwartier later zitten we heerlijk in de zon op het buitenterras aan de pizza. Italiaans lekker. Een echte aanrader! Het eiland is rijk aan lupines en één van de huizen heeft zijn tuin er vol mee staan. Prachtig om te zien. Ook als we terug zijn op onze bree-rust kunnen we nog buiten in de zon zitten en genieten van de stilte en rust.

Vrijdag 14 juni, Zoals ik gisteren al schreef, is voor vandaag Örö de doelstelling. We willen er vroeg naar toe zodat we daar alles kunnen bekijken en een mooie wandeling kunnen maken. Het is dan ook een teleurstelling als we opstaan en we zien dat het mist. Niet potdicht maar toch teveel om uit te varen. Wat wel weer heel mooi is, is dat Eileen bevallen is van een gezonde dochter Mila. De app’jes vliegen in en uit de bree-rust gepaard met een fluittoontje uit Willeke haar GSM. Het houdt ons erg bezig en we zijn er ook heel blij mee om er (ondanks de afstand) zo enorm betrokken bij te zijn. Wij in Finland en zij in Italië. Begin september gaan we er naar toe.  Als er een lichte app stilte valt, zie ik dat de mist minder is geworden. Gewapend met twee plotters, radar en AIS vangen we de tocht aan. Het is fris met de wind tegen, maar de mist valt gelukkig mee. Halverwege gaat de bree-rust een andere koers als dat wij willen. Reden, stuurautomaat viel uit. Achteraf blijkt het motortje (5 jaar geleden nog vervangen) alweer op te zijn. Natuurlijk gemaakt in China maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat wij de automaat bijna continu gebruiken onder het varen. Als we op Örö aankomen hebben we het koud. Verwend door het warmere weer waren we iets te koud gekleed. Tijd voor heerlijke gebakken eieren met meegebakken kaas, grove peper en een beetje sambal. Daarna is het tijd voor verkenning van de haven en het

eiland. De haven is mooi en de voorzieningen zijn perfect maar wel een dure haven. De oude barakken zijn omgebouwd tot vakantie verblijven. Er komen zelfs grote groepen mensen met een boot voor excursies. Het eiland ademt dan ook een militairverleden uit en laat ook duidelijk die sporen na. Er schijnt een kanon te staan waar je met 27 man in kunt staan? Wij zijn daar minder in geïnteresseerd en meer in de natuur. We vangen dan ook gelijk maar de natuurwandeling aan. Ook tijdens de natuurwandeling zie je nog sporen van het verleden. Zelfs op de mooiste

uitkijkpunten die over de buiten-

scheren uitkijken, staat er een

kanon of iets dergelijks. Door de

mist en de wind die er staat heb-

ben we geen zeehonden kunnen zien of horen. Volgens de informatie moet je de huilers (pas geboren zeehonden) kunnen zien en horen. 

Örö is sinds 2014 vrijgegeven in in parti-culiere handen. De Finnen zijn er helemaal enthousiast over. Wij slaan het de volgende

keer over en gaan dan liever naar Vänö hier vlakbij. Vänö is niet duur, is klein, mooi en gemoedelijk. Je kunt er heel mooi wandelen, het heeft stranden en een prachtig kerkje. Men komt van heinde en verre om daar te trouwen. Het is 21:30 uur als de zon doorbreekt. Örö ziet er gelijk anders uit. Minder somber. Misschien moeten we Örö over een paar jaar toch nog eens bekijken maar dan met mooi weer en windstil.

Zaterdag 15 juni, Het begint een mistige zomer te worden. De radar draait overuren. Dit keer is het ene moment dichte mist en het andere moment is er redelijk zicht. We besluiten nog even te wachten maar maken wel alvast alles gereed om te vertrekken. Dit gedeelte van de scheren schijnt uitzonderlijk mooi te zijn. We hebben daar gisteren vanwege de mist niets van gezien maar we hopen toch vandaag daar wel van te kunnen genieten. Om 9:30 uur trekt de mist redelijk op en zien we zelfs blauw in de lucht. We vertrekken! We zijn nog geen kwartier aan het varen als we een muur van mist invaren. Alle hulpmiddelen zoals radar etc. worden weer in stelling gebracht. Ook deze keer zien we niets van de mooie scheren. De radar brengt alle eilanden feilloos in beeld en ook de schepen om ons heen zijn voor ons zichtbaar op radar. er staat best wel wat wind maar we gaan in deze mist niet zeilen. De genua ontneemt ook zicht en het zeilen vergt ook aandacht. We willen ons 100% concentreren op de mogelijke onverwachtte situatie. Als we de scheren uit zijn en op ruimwater komen verdwijnt de mist als sneeuw voor de zon. Van zeilen komt nog steeds niets want ook de wind verdween net zo snel als de mist. 14:00 Uur, Zuidwest 2 tot 3 bft wind dus zeilen we. Ook de zon geeft de nodige warmte zodat de kortebroeken uit de kast worden getrokken. We zeilen tot bijna in de haven en meren af aan de lange steiger voor het café en restaurant. In het Café hebben ze (altijd) heerlijke verse vissoep en verkopen ze ook veel vis. Men komt echt van heinde en verre hier naar toe om vis te kopen. We maken gebruik van de maaltijd vissoep en slaan ook zalm, garnalen en donkerbrood in. Als we het havengeld willen afrekenen blijken ze dat niet meer in beheer te hebben. Bij de “briga” staat een bord met de prijzen en een telefoonnummer van de havenmeester. Het havengeld is omhoog gegaan van 20 naar 25 euro als je aan een mooring ligt en 50 euro als je langszij ligt, zoals wij nu liggen. Dit vinden we te gortig! We besluiten om de dingen te doen we we van plan waren en dan voor anker te gaan net buiten de haven in een beschut gedeelte. We pompen de dinghy op en maken een herindeling van diverse spullen want over een week komen René en Wilma een weekje mee varen. Daarna tanken we diesel en water en gaan we voor anker op een super plek.