~~~_/)~~~_/)_/)~~~_/)~~_/)~~~~_/)~_/)~~~~_/)_/)_/)~~~_/)~~~~~_/)~~_/)~
>> Aug-1 >>http://www.breerust.nl/aug_1.php

DRUK OP DE KNOP >> JULI-2 >> OM VERDER TE LEZEN OF DRUK OP HOME OM TERUG TE GAAN

Donderdag 16 juli, De Spiriwit vertrekt iets eerder dan wij. Edward en Roos willen nog even diesel tanken en op zee voor de kust op kabeljauw vissen. Als wij op zee komen gaan gelijk de zeilen omhoog. De twee boorplatformschepen in onderhoud zeilen we al snel voorbij maar de torens blijven nog heel lang in het zicht. We varen onder de Spiriwit door als we merken dat Edward foto’s van ons maakt met zijn Nikon camera. De zeilen worden nog even extra goed getrimd en de stuurvrouw is extra alert op haar te varen koers. Aanvankelijk zou er geen wind staan dus zijn we al heel blij met het feit dat we kunnen zeilen. Als we het vuur voorbij varen die op de punt van de kaap staat,

maken we een slag de zee in. Langzaam vervagen de mooie krijtrotsen. Als we al een behoorlijk stuk op open zee zeilen zakt de wind in. Omdat ik bang ben dat de wind helemaal zal verdwijnen en we dan alsnog een heel stuk moeten motorvaren, verkiezen we er voor om alvast een lengteslag te maken. Bij de derde slag zakt de wind zover in dat we met 2,5 knopen snelheid een vislijn met 6 haken uitzetten. De paravaan zorgt er voor dat deze op 7 meter diepte blijft bij 50 meter lijn. Beide onze schepen lopen nagenoeg gelijktijdig de haven in. We vinden een goede plek aan de steiger met uitzicht op de haven enerzijds en over het strand en zee anderzijds. Met z’n vieren maken we een wandelingetje naar de vissershaven waar een hele goed viszaak zit. Twee jaar geleden hebben we hier verwaaid gelegen, toen we naar Noorwegen voeren. We kopen gezamenlijk vis in voor de BBQ. Heerlijke garnalen spiesen, zalm en kabeljauw die op de huid gegrild kan worden. Je merkt aan de vissersschepen etc. dat hier in

het Kattegat veel meer variatie van vis zit. Dit mede doordat het ook zout water is in plaats van brakwater zoals in de Oostzee. Naast onze schepen is een BBQ plaats wat natuurlijk helemaal perfect is. Prachtig zomers weer, een heerlijke vis BBQ en heel gezellig en leuk met Edward en Roos. Wat kun je nog meer wensen.

Willeke maakt met haar GSM deze prachtige foto.

Vrijdag 17 juli, Als de wekker gaat spring ik niet gelijk uit bed. 23:30 Uur naar bed en 5:45 uur op. Eerder naar bed ging niet want er was nog zoveel te doen. Dit is niet klagen hoor, ik zie het als luxe problemen. Zodra ik op sta zegt Willeke “blij dat ik u zie.” Onze Vlaamse vrienden zeggen dat elke ochtend tegen elkaar als ze opstaan. We vinden dat een leuke manier om de dag mee te beginnen. Om 7:00 uur gaan de trossen los. De Spiriwit is al op zee want Edward wil een Kabeljauw vangen. Als wij op zee komen, gaat gelijk het zeil omhoog. Stik hoog-aan-de-wind zeilen we met amper 8 knopen wind eerst naar het ondiep van Tangen en laten die aan stuurboord voorbij gaan. Gelijk hierna

kunnen we wat ruimer varen en neemt de wind iets toe. Helaas is de wind om 10:00 uur op. Mooie gelegenheid om onze sleep-vis-lijn uit te zetten om te kijken of we een makreel of kabeljauw kunnen vangen. Als de paravaan omhoog schiet is dat een teken dat we beet hebben. Het duurt even voor ik de 100 meter vislijn binnen heb. De vangst, 2 paarse Zeesterren en een Pieterman. Ik dacht eerst dat het een jonge kabeljauw was maar toen hij mij dwars door mijn dikke handschoen stak met zijn scherpe rugvin kreeg ik toch wel twijfels. Bij de tweede vangst van een Pieterman hoorde ik (via de marifoon) van Edward dat dit giftige stekels zijn. Gelukkig had ik het prikje al uitgeknepen en bleef het daarbij. We lopen om 14:45 uur de monding van het Limfjord en de haven van Hals binnen. In de vaargeul kregen we nog twee oplopers van vrachtschepen die ook via het Limfjord naar de Noordzee varen. De haven was al aardig vol. In de derde kom zie ik nog twee boxen, naast elkaar op groen staan. Niet langer wachten en invaren want het wordt al aardig druk met schepen die een plekje zoeken. Spiriwit komt naast ons liggen. Uurtje later gaan we de wal op om de boel te verkennen. Voor ons niet nieuw want we waren hier twee jaar geleden ook toen we naar Noorwegen gingen. We doen bij de plaatselijke supermarkt nog een paar boodschapjes en besluiten om gezamenlijk te eten. Willeke maakt haar befaamde spaghetti. Na het eten maken we een planning. Morgen varen we op stromendwater, naar Aalborg zo’n 15 mijl van hier met als hoogtepunt het passeren van twee bruggen. Het Limfjord heeft dus getijdenwater. In februari 1825 was er een stormvloed in Nederland en Vlaanderen. Ook noord Denemarken kreeg het te verduren en zou het Limfjord voor goed veranderen. Tot dan was het Limfjord alleen bereikbaar via de Oostzee maar door de dijkdoorbraak was er nu ook een opening ontstaan naar de Noordzee. Vissers wisten niet wat hun overkwam. Langzaam werd het Fjord een kweekvijver voor mosselen. Het Limfjord strekt zich dan ook dwars door Denemarken uit en is ruim 90 mijl lang. Dit met vele vertakkingen en meren. Dit unieke gebied willen wij gaan verkennen. We zijn dus aangekomen op ons doel, het Limfjord.

Limfjord

Noordzee

Oostzee

Hals, de plaats waar we nu zijn

Zaterdag 18 juli, Om 9:00 uur vertrekken we naar Aalborg. Een afstand van zo’n 17 mijl. We besluiten om het grootzeil ingepakt te laten en alleen op de genua te gaan zeilen. We starten hoog aan de wind maar na een paar mijl gaat het fjord stuurboord uit waardoor we steeds ruimer kunnen zeilen. We zien nog Bruin-vissen spelen met elkaar (Tuimelaars.) Een soort kleine dolfijn maar het hoort tot de walvisachtige. Één van de windmolens ziet er wel raar uit, ik neem een sterk ingezoomde foto en ga die later bekijken. Een wiek is gespleten en afgebroken. De anderen helft hangt er nog aan te bungelen. Dit kan dus ook. Vlak voor Aalborg (de grootste stad in het Noorden van Denemarken) maakt het fjord een scherpe bocht waardoor we het laatste stuk op motor varen. De skyline mag er wezen dus de eerste indruk is goed en beloofd veel. Het gebouw links- en

rechts onder is ontworpen door de architect Jorn Utzon. De ontwerper van

het Sydney Opera House maakte hem in een klap beroemd. Jorn Utzon’s

roots liggen ook in Aalborg. Zijn vader Aage, was scheepsbouwer en

ontwerper. Één met een behoorlijke staat van dienst. Foto onder de

de bree-rust wachtend op een opening van de brug voor het centrum van Aalborg, waar we later die middag wandelde en getrak-teerd werden op een “pintje” op het terras van een Engelse pub (gele huis achter de mast.) De brug draait om het uur, we waren

net een kwartier te laat dus moesten we 45 minuten wachten. Met wat moeite vinden we toch, ieder een plek om af te meren in de eerste haven na de brug. Als we schoonschip hebben gemaakt gaan we de stad in. Het is (helaas voor Willeke) wel te laat om te genieten van de winkels want die sluiten om 16:00 uur. Morgen is het een regendag dus blijven we. Helaas is het dan zondag en op zondag zijn hier de winkels dicht. We willen nog wel een museum, en nog wat andere dingen bezoeken maar dat lees je morgen wel weer. Terug in de haven heeft niemand zin om te koken dus eten we een perfect visgerecht bij het havenrestaurant.

Zondag 19 juli, Vandaag een dag met regen en morgen harde wind. We gaan verkassen naar een betere plek in de haven en ook de Spiriwit verkiest een andere plek en komt tegen ons aan liggen. We 

hadden besloten om vandaag en morgen hier nog te blijven. Aalborg is een interessante stad en die willen we met droog weer gaan bekijken. Vandaag hielden we ons bezig met de voorbereidingen m.b.t. het Limfjord. Ook het teakdek moest nog schoongemaakt worden. Omdat het toch regende en het dek dus nat was, was dit een goed moment. Edward, maar ook Willeke hadden een broek gekocht, die nog wel ingekort moest worden. Roos is een prof op de naaimachine maar had er geen bij zich. Laten wij nou een naaimachine aan boord hebben. Het afmeten en afspelden was meer werk, maar de klus is gelukt. Edward was blij maar Willeke, Willeke was heeeeeeeeeeeeeel blij.

We zijn gevraagd voor een borrel en een maaltijd op de Spiriwit. Edward en Roos zijn hele gezellige leuke mensen en we hebben weer ontzettend veel lol. Na het heerlijke eten stel ik Edward voor om een ijsje te gaan kopen. De meiden houden niet zo van ijs als wij. Gelukkig is het niet ver lopen want als we bij de ijstent zijn blijkt deze al gesloten te zijn. Op dat moment begint het te gieten. We proberen nog tussen de regendruppels door, droog op de Spiriwit te belanden maar dat lukte niet helemaal. We werden uitgelachen maar we kregen wel een troostprijs, een heelijk bakkie koffie, met voor de meiden een eierlikeur- en wij een wodka er bij. Op de achtergrond speelt een heerlijke oude blues CD. Verhalen van onze beide belevenissen op de voorgrond maakte ook deze avond weer tot een bijzonder gezellige avond. Ik krijg de CD mee zodat ik deze kan kopiëren. De naam van de CD is “Nothing But The Blues” en de titel “You Do Me Any Old Way” van Leadbelly en Big Bill Broonzy. Echte onvervalste oude blues met kraakjes in de opnames. En dat gewoon omdat het nog niet anders kon. Als ik de CD wil kopiëren blijkt de doos leeg te zijn. Allé hé, wat is dat nou app ik Edward. Ik breng hem sofort is het antwoord. Morgenochtend is goed, antwoord ik. Welterusten, app ik terug. Morgen Aalborg bekijken en naar hun ‘scheepvaart museum.’ Welterusten.

Maandag 20 juli, Het is ook nooit goed bij zeilers, dan varen ze niet uit omdat het regent en nu varen ze niet uit omdat het te hard waait. Zouden we toch uitvaren dan is het pal tegen de wind in en krijgen we 3 knopen snelheid tegen. Schiet ook niet op als je 24 mijl wil varen. Nu is het geen straf om verwaait te liggen in Aalborg. Voordeel is wel dat het nu mooi weer is. Temperatuur is matig maar daar wen je aan. We staan op tijd op en doen de was. Met deze wind is de was zo droog. Om 11:30 gaan we met de “Spiriwit’s” de stad in. Via allemaal gezellige winkelstraten lopen we door het grote centrum. Bij een groot warenhuis hebben ze

een meelfabriek was. Buiten zag je er niets van maar binnen was het nog helemaal in originele staat. Mooi, NEE. Apart, JAZEKER. Min puntje, toeristenbureau is op maandag dicht en dit vind ik onbegrijpelijk voor zo’n grote stad. Via de kust en het Operahuis lopen we naar Jorn Utzon’s museum. Jorn Utzon is zoals ik al eerder schreef de ontwerper van het “Sydney Opera House” wat hem in een klap beroemd maakte. Jorn Utzon’s roots liggen ook in Aalborg. Zijn vader Aage, was scheepsbouwer en ontwerper. Één met een behoorlijke staat van dienst. Een van de scheepjes die zijn vader ontwierp en bouwde stond ook in het museum. Als we weer bij “John Bull Pub” komen kunnen we de verleiding niet weerstaan en gaan we op het terras genieten van een koud drankje. Mannen een grote pils en de dames een koele rosé. We hadden niet al te ver van de haven een grote supermarkt gezien en willen daar nog wat verse spullen kopen. Omdat we van een andere kant komen schatten we het verkeerd in en lopen we veel te ver om. Het was wel even doorbijten om toch nog terug te lopen naar de supermarkt, want de halve dag slenteren door een stad is best wel vermoeiend. Voordeel was wel dat we langs een gitaarshop lopen. De eigenaar en artiest ging gelijk voor ons op een van de gitaren spelen. Edward speelt gitaar dus voor hem heel interessant en voor ons erg leuk om mee te maken.

op de bovenste etage een restaurant met dakterras en een mooi uitzicht. We besluiten daar een kijkje te nemen. Het uitzicht was mooi en het restaurant was goed. We besluiten om daar een lunch te nuttigen en kregen daar geen spijt van. We ontdekken nog wat andere straatjes in de oude stad. We kopen een ijsje of moet ik IJS zeggen. In één van de straatjes zit een porseleinbutik met werk-plaats. Ze maken allerlei kunst van porselein e.d. We zitten daar ook lekker even uit de wind en in de zon, heerlijk. Willeke scoort nog een blouse in een van de winkels. Het toeristenbureau zat uit de slinger in een groot pand wat vroeger

Dinsdag 21 juli, Eten we bijna elke morgen een cracker, deze ochtend niet. Dit keer eten we een uit-gebreid ontbijt compleet met eitje etc. Misschien toch wat vaker doen. Ik hou me verder deze ochtend bezig met het omzettend van muziek op diverse sticks en ook zet ik een paar CD’s van Edward om naar MP3 bestanden. Willeke is naar de watersportzaak geweest aan de kop van de haven. Ze is zo enthousiast dat ik ook een kijkje ga nemen. Conclusie; Deze zaak heeft echt alles, de zaak is niet super groot maar ze hebben echt alles en ook op

technische basis. We twijfelen nog even over een nieuw gasfornuis met oven maar uiteindelijk zijn de maten toch te kritisch en durven we het niet aan om tot aanschaf over te gaan. Willeke is nog even naar de stad gegaan want ze

had een paar winkels gespot die ze nog even beter wil bekijken. Om 17:00 uur is het ‘happy hour’ en komen Edward en Roos bij ons. Willeke heeft een volle pan met haar befaamde Nasi gemaakt en hoewel onze vrienden kleine eters zijn, ging de pan schoon leeg. We moesten wel wat aandringen, maar toch ha ha ha. Het was weer zo gezellig, dat voor we het wisten, het alweer tegen twaalven liep. Corona R-waarde in Denemarken ligt op 0,6 en het gebied waar wij zijn is een van de minst besmette gebieden. Ik schrok wel van de sterke toename in België die volgens mijn buurman, nu op 1,3 ligt. Duitsland en Nederland liggen nog net onder de 1. We hopen dat de mensen alert blijven zodat het niet erger wordt. Hoewel de wind nu is afge-nomen is deze voor morgen nog had voorspeld. Of we blijven liggen lezen jullie morgen wel weer.

Woensdag 22 juli,Vanmorgen vroeg was de wind nog matig dus had ik een hoop dat we zouden kunnen zeilen. Om 7:00 uur neemt de wind in kracht toe en om 9:00 uur staan (bij wijze van spreken) de uiers dwars onder de koeien . We doen lekker rustig aan, we lezen, mailen etc. We gaan gezamenlijk naar de supermarkt en maken daar een soort

‘uitje’ van. Bij de bakkerij van de super-markt, die buiten de kassa’s valt, ziet Willeke “gifgroene gebakjes.” We weten haar te verleiden om er te kopen. Roos doet met haar mee. Edward en ik kiezen voor een moorkop, of mag je dat niet meer zeggen. Het gebak is zoveel dat de lunch er (bijna) bij inschiet. Bijna want na een paar uurtjes, eten we toch nog een boterham. We zitten buiten onder de verlengde sprayhood uit de wind en genieten van alle reuring van schepen die komen en gaan. De meeste boxen zijn niet gemaakt voor de huidige afmeting van schepen dus er lopen nogal wat schepen vast tussen de palen, als ze een box in proberen te varen. We eten

vanavond bij de Spiriwit een oven-gerecht die zeker in aanmerking komt, om zelf ook eens te maken. En dat we weer veel lol hadden kun je duidelijk zien op de foto’s.

Na het eten nemen we gezamenlijk de navigatie door en bekijken we de mogelijke havens die we kunnen aanlopen.

We bekijken de eisen die gesteld worden bij brug openingen etc. Het is de “N” vlag (blauw en wit geblokt) die een opening vraagt. De licht seinen van de brug zijn totaal anders dan in Nederland. 1x Rood is gestremd. 2x Rood en knipperend, brug gaat draaien voor de noord en oostzijde. 2x Rood vast licht u mag door varen. 3x Rood en knipper-end, brug gaat draaien voor de zuid en westzijde. 3x Rood vast licht u mag door varen. 5x Rood knipperend, brug gaat voor beide zijde tegelijk draaien en 5x rood vast licht, beide zijde mogen tegelijk doorvaren. Niet onverstandig dus om dit allemaal voor te bereiden. Ondanks de vele staken zetten we toch ook nog een route in onze plotters zo-dat we geen verkeerde afslagen kunnen nemen. Afslagen zijn hier vaak, op eens zonder betonning maar wel rechts en links van je schip heel ondiep. Vaak maar met 30 tot 50 cm water. Nu maar hopen dat de windvoorspelling uitkomt.  

Donderdag 23 juli, 7:30 Uur gaan de trossen los. Het is best aardig weer maar de wind is nog steeds fris. De wind is west 10 tot 15 knopen en dat is pal tegen. Het wordt dus vandaag een halve dag op de motor varen. We waren niet de enige want zover wij konden zien was er maar één schip die ging kruisen. Even wat anders, rechts staat een ZOEKPLAATJE: Hoeveel windmolens staan hier afge-beeld? Het is een mooie trip en veel wijder dan verwacht. Het gekke is dat je

bijna alleen in de vaargeul kunt varen. De rest is ondiep. Opletten dus! Na 20 mijl en vlak voor onze bestemming moeten we door een brug. Om deze te laten draaien moet je de “N” vlag hijsen. Of het door Willeke komt weet ik niet, maar nadat de vlag is gehesen zien we het autoverkeer stoppen en gaat de brug open. Gelukkig ging de andere zijde er eerst door, want we moesten nog wel even gas geven om mee te kunnen. We meren af in Løgstør in de laatste box die nog vrij was. De rest van de schepen moeten aan de kant afmeren en in ‘no time’ liggen ze drie dik afgemeerd. We wandelen door het “mosselstadje”. In eerste instantie zien we verlaten straten maar uiteindelijk

komen we toch in een gezellige straat met winkeltjes etc. Het is een “mosselstadje” vandaar ook de diverse kunstwerken in de vorm van mosselen. Helaas kunnen we nu geen restaurant vinden die een lekker mosselpannetje op de kaart heeft staan. Willeke vraagt de havenmeester waar je het beste mosselen kunt eten, overal is zijn antwoord. We kijken elkaar aan met grote ?’s  Enfin, we blijven hier morgen een dagje dus kunnen we nog eens goed kijken. Morgen plannen we ook het Limfjord museum. Rectificatie: Op 17 juli schreef ik dat er grote vrachtschepen door het Limfjord naar de Noordzee gaan. I.v.m. ondieptes denk ik dat het niet kan en vrachtschepen niet verder gaan dan de omgeving van Aalborg, Als ik zie

welke ondieptes wij vandaag passeerden, dan geloof ik niet dat daar een vrachtschip kan varen. We hebben ook geen vrachtschip meer gezien na Aalborg. Nog even dit: het antwoord op het ZOEKPLAATJE: 13 windmolens op rij.

Vrijdag 24 juli, De harde wind die vannacht zou komen bleef uit maar om 7:00 uur kwam deze alsnog en ging gepaard met veel regen. De ochtend houden we ons bezig met administratieve klusjes. We boeken de Hurtigruten voor september/oktober. We bellen nog even met het reisbureau i.v.m. wat vragen over ‘corona’ en garanties e.d.

Als het zonnetje gaat schijnen gaat Willeke op pad om te zoeken naar een plattegrond, het museum en een goed MOSSEL-restaurant. Ook Edward en Roos zoeken naar een geschikt mosselrestaurant. Uiteindelijk vinden zij een mosselrestaurant met ‘live music.’ Na overleg boeken ze een tafeltje, binnen voor vier personen. Buiten durven we niet aan want er dreigt nog steeds regen. De kortstondige voorspelde, harde wind staat de hele dag door. Waar-schijnlijk is het (op dit moment) erg moeilijk om een goed weerbericht te voorspellen. ‘s Middags wandelen we met z’n vieren naar het Limfjord museum welke bestaat uit drie gebouwen en diverse schepen die in het water liggen.

We zijn wat aan de vroege kant dus lopen we via het mosselstadje Løgstør naar ons mosselrestaurant. We hebben allemaal trek in ons pannetje mosselen. De muziek staat buiten onder een tent en zijn aan het inspelen. Als we binnen komen is het even schrikken. Het is heel klein en er staat één ongezellige tafel die nog net niet van plastic is. De rest van de ruimte wordt opgeëist door mensen die bestellen bij de bar. Als Edward meld dat we er zijn en dat we een tafel binnen hebben gereserveerd om mosselen te eten, blijken ze vanavond geen mosselen te hebben maar een speciaal menu. Binnen vinden we niks. Buiten is teveel wind en te fris zodat we wat anders gaan zoeken. De havenmeester had immers gezegd dat je overal mosselen kon eten. Bij het museum (heel eind lopen) was een perfect restaurant. Onderweg daar naar toe zien we nog een ander restaurant. Beneden was het vol maar boven was nog plaats. Als we boven komen blijkt dat een gemiddelde kantine in een school mooier is als hier. Ook dat gaat het niet worden. Na de lange wandeling komen we bij het mooie restaurant, keurige gedekte tafels en buiten gaven ze al aan mosselen te hebben. Alleen........ we hadden niet gereserveerd. Ze zaten helemaal vol. Ze deden nog hun best maar vol is vol. Ik weet nog een hotel restaurant helemaal aan de andere kant van de stad waar ze gegarandeerd plek hebben, echter ze hebben daar alleen maar een ‘dag menu.’ Met frisse moed gaan we de lange wandeling aan. Om een beetje uit de tegenwind te lopen gaan we door het stadje. Als we midden in het stadje zijn schiet me nog een ander

restaurantje te binnen. Het is net om de hoek waar we lopen. De rode loper ligt al kaar. Het is een Italiaans restaurant, warm en met keurig gedekte tafels. Ze hebben nog een paar tafeltjes vrij maar na een kwartier zaten ze helemaal vol. Ze hebben een perfecte kaart en we hebben heerlijk zitten smullen. Hoofdgerecht, nagerecht (Belgische wafels met ijs) en ook de bediening was perfect. MAARRR........ geen mosselen. We hebben wel enorm moeten lachen om het feit dat je in het “mossel stadje” bijna geen mos-selen kan eten. Morgen hopen we verder te kunnen.

Mijn parel in de mossel

Zaterdag 25 juli, 8:00 Uur varen we weg. De wind is pal tegen en het is een smalle vaargeul. Van zeilen komt er nog even niets. De Spiriwit zit kort achter ons, we maken een foto omdat het zo’n mooi gezicht is met de glinsteringen op het water van de vroege ochtendzon. We zijn onderweg naar het eiland Fur. We varen een klein stukje om, zodat we kort langs het kleine eilandje Livø komen. In de boeken staat dit geno-teerd als een “pareltje.” We willen daar nog wel eens naar toe maar het heeft een piepklein haventje dus dat willen we niet nu, in het hoogseizoen doen. Livø heeft aan het zuidoosten een lange smalle reep land van een paar meter breed. Het is verboden gebied omdat daar veel zeehonden liggen om zich op te warmen. De zeilen gaan omhoog en we varen er zo kort mogelijk langs maar wel buiten de gestelde grenzen. Op het laatst stukje liggen wel 50 zeehonden. Met de bree-rust op de autopilot kunnen we met verrekijker kijken en foto’s nemen.

Op onderstaande foto zie je helemaal rechts een gigantische zeerob liggen. Hetgeen wat er omheen ligt zal wel zijn harem zijn vermoed ik. Kort na dit eilandje gaan we stuurboord uit overstag. Op dat moment passeert ons een groot “Koopmans” jacht van zo’n 13 meter. Met een Koopmans, dan kan het bijna niet anders dan een Hollander zijn. We zwaaien uitbundig naar elkaar. Met grote letters staat de naam van het mooie schip op de zijkant “ZEEROB” hoe toepasselijk kan het zijn. De 1e Hollander. Behalve Duitsers, Noren en een Vlaming zien we hier geen buitenlanders.

We zijn er helemaal vol van. Dit is wat je graag wil zien en wil tegenkomen op reizen zoals wij ze maken. Langzaam verleggen we onze aandacht weer naar het zeilen. Uiteindelijk moeten we vier slagen maken om onze bestemming te bereiken. Omdat het toch nog vrij druk is in de havens, willen we op tijd aankomen en dat is gelukt. Tegen 12 uur meren we af in de haven van Fur. Er is nog plek genoeg. Door vroeg te zijn konden we een betere plek vinden. Je hebt ook plaatsten waar je een ingaande golf of deining hebt. Met weinig wind is dat niet erg maar met veel wind kan het zijn dat je in de haven zeeziek wordt. Door op tijd op de bestemming te zijn lig je dus beter beschut. We maken

een verkenningsrondje langs de haven en zien een toeristenbureau. Blijkt het dat je hier prachtige rotsformaties hebt aan de noordzijde van het eiland. Een must omdat te zien vanaf het land maar ook vanaf zee. Ze raden ons aan met de fietsjes naar de noordzijde te gaan en als we weer gaan zeilen om dan de noordoost en noord kant van de kust te bekijken. Vandaag komt er niets meer van en morgenochtend krijgen we veel regen. Morgenmiddag zou het droog zijn dus plannen

we het in voor morgen-

middag. Linksboven op de

kaart waar ØL in het rood

staat geschreven zit een lokale

brouwerij die speciale bieren maken en een soort jenever. We laten ons de hele kaart uitleggen en maken op een gekregen plattegrond, aantekeningen van de highlights die wij willen zien en beleven. Als we terug naar de haven lopen en een groot beschilderd ei zien, staan we even stil en kijken er naar. Een man op een bankje staat op en spreekt ons aan. Kijk zegt hij, het bankje is beschilderd als een piano met handen op de toetsen. Ook zijn er muziekbladen geschilderd en staan er teksten bij. De man verteld dat bekende muzikanten op dit bankje zaten en teksten verzonnen voor een lied. Later is dat

een grote hit geworden in Denemarken. Het geschil-derde ei en boomstam was ook van hun hand. Nor-maal als je dit ziet denk je, leuk of wat grappig ge-daan. Nu weet je het verhaal er achter en maakt hetgeen dan toch bijzonder. Ook dacht ik gelijk aan “Sitting on the dock of the bay” van Otis Redding. De geplande barbecue bij Edward en Roos kon niet doorgaan omdat de voorspelde regen, drie uur te vroeg kwam. We drinken heel gezellig een borrel onder de kuiptent en eten binnen. We hadden weer grote schik hetgeen je ook duidelijk op de foto, die tijdens de afwas was genomen, kunt zien. Ook de Spiriwit blijft morgen liggen. Willeke heeft voor morgen een tafeltje gereserveerd om mosselen te

eten. Al is het niet in Løgstør, zal het dan toch nog lukken. Ondanks het feit dat het weer niet mee zit, was het toch een fantastische dag. We kijken uit naar morgen want als de man van het toeristenbureau ook maar voor een kwart gelijk krijgt, is onze dag geslaagd. We hebben dan wel droog weer nodig die volgens Willeke, om 13:00 uur begint.

Zondag 26 juli, Regen, regen en regen!In de heftige buien ook veel wind. Het ziet er niet naar uit dat we vandaag kunnen gaan fietsen om het eiland te verkennen. Edward en Roos komen nog even langs en omdat ik het spel “mens erger je niet” had gevonden, nodigen we ze uit voor een spel. Natuur-lijk was dat weer lachen, gillen en brullen. We doen twee spelletjes en beide zijn gewonnen door een Vlaming. Dat

vraagt om een revanche. Ik had gisteren ook een foto genomen van de zeehonden met een zeilschip op de achtergrond. Dit bleek de “Zeerob” te zijn waar ik gisteren over schreef. Beetje Googlen bracht me tot de eigenaar die ook lid is van onze zeilver-eniging en het schip is een Breehorn 41. Ik heb ze de foto doorgestuurd en kreeg gelijk een leuke reactie terug. Om het met jullie te delen heb ik hieronder de foto geplaatst. Ik moet nu stoppen met schrijven want we

we gaan straks uit eten, mosselen! Het zal mij benieuwen of dat goed komt. Voor het eten maken we nog even een wandeling over de haven. Bij een trap die het water inloopt zien we een kast met reddingsvestjes, schepnetjes en emmertjes voor kinderen. Er staat ook een “Krabbebane” De kinderen kunnen hun gevangen krabben in

een vakje doen. Dan kunnen ze een klep bedienen die alle hokjes in een keer opent. De schuin aflopende baan helpt de krab een beetje naar de vrijheid. Wie zijn krab het eerst in het water valt, heeft gewonnen. Is dat niet leuk. We lopen door naar het restaurant. Als we de kaart krijgen hoor ik Willeke zeggen, oh nee hé, ze hebben maar mosselen (muslinger) tot 16:00 uur, kijk maar hier staat het. Even zijn we verbijsterd maar dan zien we

dat er ook een kaart is voor NA

16:00 uur. Eindelijk eten we

mosselen met een heerlijk,

lokaal gebrouwen biertje. We heb-

ben wel veel lol gehad om het feit dat we

weer bijna geen mosselen konden krijgen. De drie nagerechten op de kaart zijn hele zware gerechten. Dat willen we niet. Ik wil graag gewoon ijs, meer niet. Ik vraag of ik drie bolletjes ijs kan krijgen. Nee zegt de ober, we hebben wel pannenkoekjes met ijs. Maar kan ik dan niet drie bolletjes ijs krijgen zonder pannenkoekjes vraag ik. Ed wil graag een Irish Whisky. Ik ga me best doen zegt hij en gaat weg. Dan komt hij terug met drie borden met ieder twee grote plakken ijs. en een Irish Whisky. De plakken zijn echt afgesneden en kunnen niet terug en omdat ik en de taal communicatie de verwarring hebben veroorzaakt laten we het zo. De dames nemen de Irish Whisky en Ed helpt me door ieder drie plakken ijs te nemen. Ik moet

        zeggen dat het eigenlijk veel te veel was maar omdat het

            zo heerlijk ijs was ging het toch allemaal op. Bedankt

               voor je hulp Edward. Terug bij de haven pronken de

                 gastenvlaggen in de mast van de haven. Het zijn

de

Belgische,

Duitse, Nederlandse en

Noorse vlaggen. Het is

wisselvallig weer, maar

het knapt een beetje op.

Er is veel te zien op dit eiland en

zolang het weer niet mee speelt blijven we nog, hier op FUR.

Maandag 27 juli, Eindelijk mooi weer maar we gaan niet zeilen. Zoals ik al eerder schreef denken we dat dit eiland de moeite waard is om te ontdekken. Het is bewolkt maar droog en geen dreigende luchten. Na 10 minuten zien we al iets dat op de foto moet. Het is gewoon een

leuk strandhuisje met een mooi vergezicht. Na

20 minuten krijgen we de eerste klim die zo

steil omhoog gaat dat we deze niet kunnen

fietsen. Met de fietsjes aan de hand beklim-

men we de berg. We hadden verwacht dat we

al aan de zee zouden komen maar dat was niet

zo. We komen bij een afgraving voor een van de steenfabrieken. Ze hebben hier o.a. Rød sten (rode steen) en dat zie je ook op de vele wegwijzers met fietsroutes staan. Onderweg zien we prachtige

graanvelden op de glooiende heuvels. Ook zonnebloemen en klap-rozen maken het sprookjesachtig mooi. Hebben wij in Nederland kringloopwinkels, op dit eiland lijkt het wel een hobby om vanuit je

huis of garage “loppis” (2e hands spullen) te verkopen. Wat mij betreft iets teveel van het goede. Gelukkig was er ook iemand die oude tractors reviseerde en deze tentoonstelde in

het gras voor zijn huis. Nog iets van huisvlijt. op het hele eiland kom je polyester vissen tegen die beschilderd zijn door bewoners. Onderstaande vis is beschilderd met de Rødsten kliffen.

We nemen een koffie pauze bij de lokale brouwerij van het eiland. De brouwerij is nog steeds in volle productie en het bier of jenever is overal te koop.

Nog iets van plaatselijk huisvlijt is, beschilderde bankjes. Ook die kom je op het hele eiland tegen, de één nog mooier dan de ander. Bij elk bankje is een beschilderde boomstam in de zelfde

                                                     trant als dat het

                                                     bankje is. Als we

                                                  bij de kliffen komen

                                              is dat adembenemend

                                     mooi. Niet alleen de kliffen aan zee zijn prachtig maar ook die landinwaarts

liggen zijn mooi. De lagen steenkool tekenen zich duidelijk af. Er worden hier dan ook ontzettend veel

fossielen gevonden. Er zijn zelfs georganiseerde speurtochten naar fossielen, haaientanden etc. Als we bij het FUR-

museum aankomen is het te laat om

de rondtoer te doen dus houden we

het tot een bezoek aan het winkeltje van het museum en de brochures.

Op de terugweg naar de bree-rust bezoeken we nog het kerkje waar we al eerder een foto van maakte vanaf zee. Het kerkje was net als het hele eiland, keurig onderhouden. Het was weer een perfecte dag.

Dinsdag 28 juli, We weten weer waarom we relatief weinig naar de Zweedse westkust, Noorse zuidkust en de kop van Denemarken zijn geweest. Het komt door de vaak harde wind en veel regen. Als we in de oostkust zijn en de

weerberichten zien dan schrikken we vaak van het weer rond het Kattegat. Toch hebben we geen spijt. Zeker gezien de lage corona besmettingen hier, is dit de meest verstandige beslissing, maar ook omdat het Limfjord voor ons een nieuwe gebied is en heel erg mooi is. Jullie zullen wel begrepen hebben dat we dus nog steeds niet zijn uitgevaren. Zou het vandaag de hele dag harde wind zijn en regenen

is het toch iets anders. Het is stormachtig en bijna geen regen. We zetten twee extra lijnen met rek-rubbers uit, zodat de bree-rust niet zo ligt te rukken aan de meerlijnen.  Verder gebruiken we de ochtend om water-

en diesel te tanken plus nog een klein hand-wasje. ‘s Middags gaan we ‘midget golf’ spelen. Hoewel het niet om de punten gaat maar om de gein die we hebben, was het ook dit keer een Vlaming die met ‘kop en schouders’ boven ons uitstak (met punten wel te verstaan.) ‘s Avonds zijn we op de Spiriwit en is het onze taak om de winnaar te belonen met een heuse beker met Nr. 1 er op. De beloning zat in de beker, een geld bedrag. De Spiriwit had immers de ‘midget golf’ kosten

voorgeschoten, deze moeten natuurlijk terugbetaald worden. Na het heerlijke eten nog  koffie en een extra borreltje. Pas dan  weten we Edward te motiveren om nog een uurtje op zijn gitaar te spelen. Heel gezellig allemaal en weer een top dag.

Woensdag 29 juli, We gaan de 5e verwaai-nacht in op rij. Ik kan me niet heugen dat we zoveel verwaaid hebben gelegen, als in deze vakantie. Maar zoals Kruijff al zij “elk nadeel heeft zijn voordeel.” Het voordeel is dat je niet zomaar de mooiste plekjes voorbij vaart maar tijd hebt om ze te ontdekken. De 1e dag waren we hier al vroeg dus is

dit ook de 5e dag. Wat gaan we doen? We besluiten een stukje langs het strand te lopen en te zoeken naar fossielen en rond geslepen stukjes glas (zie voorgaande jaren.) Dit blijkt al snel wat lastig want voor we bij het strand zijn zien we de zwempier geheel onder water staan en is zelfs de zwemtrap bijna weg. Er blijft niet veel strand over om te zoeken, maar

we vinden toch één stuk-

je. We lopen het strand

af tot het niet verder

kan. Als we op de weg

komen besluiten we een fikse wandeling te maken. Via de noordwest-kant van het eiland terug naar de oostkant naar de kerk te lopen. Dan via ‘Brugsen’ supermarkt terug naar de bree-rust. Natuurlijk komen we weer diverse beschilderde bankjes en vissen tegen hoewel er ook een paar vissen bij waren met een wolletje aan.

Langs de weg staat er een bord

“Loppis” dus gaan we even kijken

wat het is. Ze waren net de boel

aan het uitstallen. We zagen wel een

paar dingen maar kwamen toch niet tot aanschaf.

Eenmaal bij de noordzijde van het eiland stonden er toch behoorlijke golven en witte koppen op het water. Ook wij moesten ploegen tegen de wind in. Dan weer een soort loppis zaak. Deze was gespecialiseerd op tuin curiosa. Binnen zien we een plafondlamp die we wel mooi vinden en zeker niet te duur. Toch twijfelen we teveel om tot aanschaf over te gaan. We wandelen door prachtige glooiende landschap met graan, koren en tarwevelden. Heel mooi is het om te zien hoe de wind als golven over het gewas heen waait. Jammer dat het dit keer niet goed overkomt op de foto’s. Ik wil toch nog

een keer benadrukken hoe mooi,

schoon en verzorgt dit eiland

is. Inmiddels al 14:00 uur en

nog niet gegeten dus nog even

langs ‘Brugsen’ de supermarkt om een

lunch te kopen. Daarna moeten we ons nog haasten want de Vlaamse

vrienden komen om 15:00 uur om “Mens-erger-je-niet” te spelen. Ik kan niet schrijven wat dit spel teweeg brengt. Vier mensen met pensioen, lachen, gieren en brullen als kinderen. We blijven natuurlijk wel kind (van onze ouders.) Pijn in de kaken krijgen van het lachen, wat wil je dan nog meer. Natuurlijk knaagt de inwendige mens. Vandaag is het

weer eens tijd om, zoals Willem zegt “te snavelen” Op de Spiriwit nog een “koffietje” en iets, wat in een klein bol glaasje geschonken wordt. De 1e veer-pont op het eiland was in 1895. Het was een roeier die de mensen in de boot tilde omdat ze anders door het water moes-ten lopen. Ze zijn trots op het verdere verloop en op diverse plaatsen zie je tekeningen, foto’s en geschriften over deze ‘ader met de bewoonde’  wereld. Terug op de bree-rust en voor het schrijven van dit dagboek, teken ik nog in kaart wat we hebben gelopen en dat is toch goed voor 12 km. Veel tegen de wind in en soms met ietwat regen. Na-tuurlijk zijn we de gierende wind zat!Natuurlijk zijn we 15 tot 18 graden temperatuur beu. Maar het is hier zo mooi. Dit stukje fenomeen kenden we nog niet. Vergeet niet, we zitten op de graden lijn van Schotland. Het land van depressies dus waar het vaak slecht weer is. En dat slechte weer schiet dan vervolgens via het Skagerak het Katte-gat in. Tja, daar zitten wij. We horen veel ellende m.b.t. corona in België en

Nederland. Denemarken en zeker in het gebied waar wij zijn, is het tot nu toe de beste plek waar je kunt wezen. Nu maar hopen dat de mensen in onze beiden landen, het probleem meer serieus gaan nemen. Blijf a.u.b. allen gezond!

Donderdag 30 juli, Egaal grijze lucht, gierende wind door verstagingen. Bree-rust die beweegt alsof ze op zee is, maar in de haven, in een box ligt. Met andere woorden, het waait nog steeds te hard dus we varen, ook vandaag niet uit. Gelukkig is de bree-rust van polye-ster want anders zou ze vastroesten. Het is 10:30 uur, de kachel ronkt, we zitten aan de koffie, ik luister een ‘podcast’ over de ‘formule 1’ en Willeke houdt zich bezig met reisvoorbereidingen en zoekt uit wat de te bezoe-ken plaatsen of eilanden zo bijzonder maakt. Na de lunch nog even wandelen en dan komen Edward en Roos om het ‘mens-erger-je-niet’ spel af te maken. We spelen voor het eten nog een spel. Stand 3-2 voor Holland.

Alleen ik heb nog niet gewonnen. Het is dus Willeke die de eer van Holland hoog houdt. Willeke heeft fantastisch lekker gekookt voor ons allen. Het leek wel uiteten gaan. Als het goed is neemt de wind vannacht af en kunnen we morgen verder, We zijn nog wel wat sceptisch maar dat krijg je als je al zes dagen, in dezelfde haven ligt en je de wind onophoudelijk hoort gieren. De weersverwachtingen zijn in ieder geval goed dus daar gaan we dan vanuit.

Vrijdag 31 juli, Pfff.... hé hé, de wind is gaan liggen. De lucht is lichtgrijs en het zicht is niet echt scherp. Jammer want we willen eerst naar de noordkaap om de kliffen vanaf zee te zien. Het 1e stuk naar de kaap is tegen de wind in en doen we op motor. In het smallere gedeelte hebben we anderhalve knoop stroom mee dus dat gaat lekker op ruim water is dat nog maar net een knoop. Als we bij de kliffen zijn missen we de zon, die de kliffen zou moeten laten blinken. Maar zoals afgelopen week is gebleken kan je niet alles hebben. De kliffen lijken vanaf het water ook veel kleiner als dat je er boven op staat en naar beneden kijkt. Bij de noord kardinaal draaien we om en rollen we het voor-

zeil uit. Hier vandaan is nog een 6 mijl naar Nykøbing op het eiland Mors. We vinden twee geschikte boxen naast elkaar en inmiddels is het zomers weer geworden. We spreken af om met z’n vieren de stad in te gaan. Als we op de afgesproken tijd uit onze schepen stappen is het gewoon raar om ieder van ons, zomers gekleed te zien. Het centrum van Nykøbing is gezellig en alle rode parapluutjes maken de winkelstraat erg sfeervol. Willeke wilde graag een 

broodrooster. Bij toeval zien we een winkel die alles wegdoet voor een kwart van de prijs. Laten ze nou een heel mooi RVS broodrooster hebben van 500 Watt en zeker niet te duur. Deze kunnen we niet laten staan. Edward en Roos gaan alvast naar de boot en wij stappen nog even door naar de Lidl om wat specifieke dingen te kopen die we altijd

hebben. Einde middag doen we een “happy hour” op de Spiriwit en aansluitend een heerlijke BBQ op de boot met de Cobb van de Spiriwit. Als toetje een koffietje met een glaasje ‘Cointreau’ die Edward vandaag heeft gekocht. Om 21:00 uur wordt er op de trompet gespeeld ten teken dat de vlaggen worden gestreken. Natuurlijk halen wij ook, onze Nationaliteitvlag weg. Wij vinden deze vormen van traditie hartstikke leuk en doen daar graag aan mee. Jammer dat deze tradities langzamerhand verdwijnen. Morgen gaan we weer een stapje verder richting het westen. Eind bestemming is uiteindelijk

Thyborøn en Agger. Dat kan in één keer maar gezien de windvoorspel-ling zal dat waarschijn-lijk in tweeën worden verdeeld. Morgen pala-veren we nog over de uiteindelijke bestem-ming. Het was weer een mooie dag met mooi weer en een gezellige haven.