~~~_/)~~~_/)_/)~~~_/)~~_/)~~~~_/)~_/)~~~~_/)_/)_/)~~~_/)~~~~~_/)~~_/)~
>> Aug-1 >>http://www.breerust.nl/aug_1.php

DRUK OP DE KNOP >> JULI-2 >> OM VERDER TE LEZEN OF DRUK OP HOME OM TERUG TE GAAN

Dinsdag 16 juli, Hoewel de weervoorspelling van gisteren nog zei, dat het vanmorgen zou regenen, is daar als we opstaan niets van te merken. Ook het weerbericht van, vanmorgen laat geen regen meer zien. Er staat weinig wind maar omdat we geen haast hebben gaan de zeilen omhoog. Na Vaxholm is de wind op en gaat het “ijzerenzeil” de voortstuwing overnemen. We gaan naar de Stockholmse scheren om daar nog een paar dagen te ankeren. De weg er naar toe is erg mooi en de meeste huizen zijn groot en lux. Hoe dichter bij Stockholm, hoe duurder het huis. Als je

altijd al kasteelheer wilde zijn en er is er geen te koop, dan bouw je toch een kasteeltje in je tuin (zie foto.) We zijn onderweg naar het eiland Gälnö. Eigenlijk wilde ik naar een nieuwe plek maar toen we langs Gälnö Getudden voeren en alle leuke herinneringen weer naar boven kwamen, besloten we om toch daar te gaan ankeren. We hebben zin om te wandelen. Er loopt maar één pad over het eiland en die gaat via een winkeltje en een eetcafé naar de haltes voor de busboten. Het  is geen grote winkel maar ze hebben er best wel veel. De groente en fruit afdeling staat buiten half in de schaduw van een paar grote bomen. We besluiten hier een lunch te nemen. Twee jaar geleden waren we hier met Joyce dus die app’en we even. ‘t Was toen ook heel leuk en gezellig. Als de zon achter de wolken is, dan is de wind wel erg fris. Het is druk en erg gezellig rond het café. Door de drukte schuiven mensen hier en daar aan bij elkaar, maar wij hebben geluk. Een klein tweepersoons tafeltje komt vrij. In de zon, uit de wind en uitzicht over het water. Kan niet beter. In een veld staan hele kleine pluizenbolletjes. Op één van de bolletjes zit een vlinder die niet groter is dan de nagel van mijn duim. Ze laat zich gewillig fotogra-feren. Als we vlakbij de bree-rust zijn zegt Willeke plots, hé was dat niet een mooi plekje voor een foto van ons schip? Ik doe een paar stappen terug en zie wat Willeke bedoelt. We hebben het hier zo naar ons zin, dat als het weer goed blijft, blijven we een dagje extra.

Woensdag 17 juli, We blijven een dagje op Gälnö Getudden. Lekker lui een beetje buiten zitten en om ons heen kijken hoe Zweden wakker wordt. Aan het einde van de ochtend is bijna iedereen vertrokken en komen de eerste nieuwe gasten weer aan. ‘s Middags weer even naar het café voor de lunch. Nu wel iets vroeger in de hoop dat het wat minder druk zou zijn, maar die vlieger ging niet op. Bij toeval was wel ‘ons’ tafeltje vrij. Heerlijk in de zon met

uitkijk op het water. Het is een komen en gaan van kleine tot middelgrote boten die hier komen lunchen of gewoon een paar boodschappen komen doen. En natuurlijk heel leuk, hoe handig maar vaak ook onhandig het afmeren gaat. Willeke had nog wel langer willen blijven zitten maar ik wilde graag terug om de romp van de boot wassen, met behulp van de dinghy. Onder het lopen terug schrikt Willeke, het leek wel of ze struikelde. Ze maakte een rare stap omdat ze dacht dat ze op een slang(etje) zou gaan staan. Achteraf was het maar een onschuldige pootloze hagedis. Als we met de dinghy terug varen naar de bree-rust maken we eerst nog een ommetje, naar een ankerplek waar we met René en Wilma een keer lagen. Terug op onze bree-rust gaat Willeke lekker zonnen en ga ik de romp wassen. Inmiddels is het een gezellige drukte geworden.

Overal waar een rots het water raakt liggen klusters schepen afgemeerd en recreëren de mensen op de rotsen of in het water. We hebben het reuze naar ons zin en zouden hier wel kunnen vastroesten. Of we dat doen weten we op dit moment zelf ook nog niet. Morgenochtend zullen we wel een beslissing nemen.

Donderdag 18 juli, Voordat we echt vastroesten vertrekken we toch maar. We gaan naar Lådna Hemviken en “slaan dan twee vliegen in één klap” want we moeten ook tanken en op Lådna is een pompstation met winkeltje. Bij het afrekenen koopt Willeke gelijk wat lekkers voor bij de koffie. Dit lekkers ligt op een kuipje van papier en op de zijkant staat “Läng leve Fika.” Je hoeft geen Zweeds te kennen om te begrijpen wat

er staat, toch? Het schijnt zo te zijn, dat de Zweden twee maal per dag iets

lekkers eten en dat noemen ze “Fika.” Je kunt dus wel stellen dat wij al aar-

dig aan het verZweden zijn. We gaan voor zwaaianker tegenover het gele

huisje met uitkijktoren. Het is voor het eerst deze zomer (zoals wij het

meemaken) dat het op het water zomerse temperaturen zijn. Nu had ik

gisteren al mijn 1e Balticdip gedaan, 5 meter zwemmen en er weer snel uit.

Vandaag ben ik wel vijf keer gaan zwemmen en zwom ik zelfs een rondje om

de boot. Door het mooie weer was het ook een perfecte dag voor de BBQ die

we op de boot konden doen.

FIKA FIKA FIKA FIKA FIKA

FIKA FIKA FIKA FIKA FIKA

FIKA FIKA FIKA FIKA FIKA

Vrijdag 19 juli, Prachtige ochtend. Hoog in de lucht cirkelt een zeearend loerend op een prooi. Ik krijg hem in het

vizier maar hij zit te hoog om een scherpe foto te maken. Met dit weer lijkt het hier wel ‘t paradijs. Nu ik het daar toch over heb, onze volgende ankerplek ligt hier 5 mijl vandaan en heet “Paradiset.” Hoe toepasselijk is dat. Op Paradiset is het een gezellige drukte. We vinden nog een geschikte plek om voor zwaaianker te gaan. Met de dinghy en

e-motor gaan we naar de wal. We willen bij Finnhamn’s krogen een hapje gaan eten maar zoals je op de foto kunt zien zijn we niet de

enige die dat willen. Na 15 minuten wachten hadden ze een mooi tafeltje buiten voor ons. We hadden een gelijk een prachtig uitzicht over de doorgaande scherenroute. Terug op de bree-rust hebben we heerlijk lui, vakantie gehouden met veel zwemmen en lezen.

Zaterdag 20 juli, Nu afzakken naar het zuiden zou tegenwind zijn, zover er wind staat. Eigenlijk vinden we het vakantie houden in de Stockholmse scheren met dit fantastische weer ook wel erg lekker. We besluiten om naar Träskö Storö te varen en daar een ankerplekje te zoeken. Lagen we vroeger het liefs aan de rotsen (zie foto’s onder) tegenwoordig vinden we het zwaaiankeren ook wel erg fijn. Geeft in ieder geval meer privacy en je kijkt met meer overzicht naar de schepen aan de rotsen. De afstand naar Träskö Storö is 4 mijl dus nog geen uur varen. 

We hebben al heel wat rare- bijzondere- en grappige- boten gezien, deze valt in de categorie ‘bijzonder.‘ Als we iets dichterbij komen blijkt het nog een Nederlander te zijn ook. Op Träskö Storö vinden we een zeer geschikte anker-plek met mooi uitzicht op de rotsen en de schepen die daar rotsankeren. Eenmaal voor anker doen we niet zo veel meer dan gisteren. Paar klusjes en voor de rest weer zwemmen, lezen en luieren. Laat in de middag maken we een mooie foto van de zon die op het water glinstert. We besluiten te BBQ’en, we hebben nog een varkenshaasje in de koelkast liggen waar Willeke heerlijke saté’s van maakt. Als de zon bijna ondergaat, krijgen de rotsen, schepen en

bomen een mooie rode gloed. Prachtig om te zien. Het is ook leuk om te zien dat er veel mensen, gezellig op de rot-sen zitten te kletsen. Af en toe horen we gitaarmuziek en zingen de mensen bescheiden mee. De mensen zijn hier toch rustiger, stiller. De mensen praten hier bijna nooit met stemverheffing en zelfs kinderen hoor je bijna nooit schreeuwen of gillen. Wat we morgen gaan doen hangt af van het weerbericht. Zou er eerst morgenavond een regen-zone van ongeveer acht uur overtrekken, vanmiddag gaven ze de regen voor maandag in het gebied zuidelijk van ons. Voor ons gebied, waar we nu zijn, geven ze nog geen regen. Morgenochtend eerst maar een weerbericht bekijken.

Na de regenzone voorspellen ze prachtig weer. Voor dinsdag en woensdag noordwest draaiend naar zuidwest. Dat zou ons wel heel goed uitkomen. Houdt wel in dat we dan, hier in de omgeving, nog enkele dagen vakantie moeten houden.

Zondag 21 juli, Onze dag begint goed, we zijn nog maar net wakker als ik buiten iets hoor wat mijn aandacht trekt. Ja hoor, er vaart een parlevinker die broodjes en lekkernijen verkoopt. Ze hebben al snel in de gaten dat ik wat wil kopen. Als ze klaar zijn met hun klanten aan de kant, komen ze naar ons toe. We kopen lekkere verse broodjes want ons brood had z’n langste tijd gehad. Hierna is het tijd voor het weerbericht. Voor het gebied waar we nu zijn (Stockholmse archipel) geven ze vanavond en maandag regen. Voor het gebied zuidelijk van ons geven ze bewolkt maar geen regen! De keus is dus makkelijk, we vertrekken naar het gebied zuidelijk van ons om de regen te ontlopen. Het 1e stuk naar de vaarroute die in zuidelijke richting loopt is ruim te bezeilen. In de vaarroute moeten we zo’n 6 mijl kruisen maar met een lange slag. De wind is meer dan we dachten en zetten twee reven in het voorzeil (gaat makkelijker met overstag gaan) en een rif in het grootzeil. Na 6 mijl kunnen we de koers verleggen richting zuid-westen en kunnen we zeilen met een knik in de schoot. Het rif in het grootzeil gaat er uit. We lopen een schip voorbij met een rare tros slingerende donkere dingen op de boeg. Als we dichterbij komen blijkt, dat hun berging voor de stootwillen te zijn. Hopelijk is het niet bedoeld als bumper. Dit hadden we nog niet eerder gezien. Voor ons in de verte zien we donkere luchten en achter ons is het een strak blauwe hemel. Volgens het weerbericht zou dat toch andersom moeten zijn? We stoppen na 32 mijl zeilen bij Ornö Kolnäsviken en gaan daar voor zwaaianker. Zijn jullie Fransen of Russen, vragen onze nieuwe buren als we langsvaren. From Holland roept Willeke met enige trots terug. Jahoooo horen we nog in het voorbij gaan. We liggen nog geen uur voor anker en het begint zachtjes te regenen. Dat blijft niet zo want een halfuur later giet het en tot het moment van schrijven giet het nog steeds. Het nieuwe weerbericht van 19:30 uur geeft nu voor beide

gebieden regen, dat klopt dus nu wel. Morgenochtend

voorspellen ze west 2 tot 5 m/s en morgenmiddag

zuidwest 4 tot 7 m/s, bewolkt maar GEEN regen.

Maandag 22 juli, Het heeft vannacht behoorlijk geregend en het is ‘s morgens vroeg nog steeds erg dreigend. Normaal gesproken zouden we misschien nog wel een dagje blijven

liggen, maar nu niet. We hebben aanstaande donderdag een afspraak met Marijke en Bart op Ringsön. Zij zijn net terug van een reis naar Amerika, waar hun neef getrouwd is. Marijke heeft heel veel foto’s gemaakt. Natuurlijk willen we alles over dit gigantische huwelijk en feest horen en zien. We houden ons maar vast aan het gezegde “ochtendgrijs ga gerust op reis.” De eerste paar mijl is pal, tegen de wind in. Die doen we op de motor. Net als we willen gaan zeilen begint het te plenzen. Het was zelfs zo hard dat het zicht bijna net zo veel was, als in dichte mist. We hadden dan ook bijna de radar bij gezet maar gelukkig werd het alweer iets beter zicht. Een half uurtje later

zetten we (in lichte regen) toch de zeilen. Als we omkijken zien we de bui achter ons verdwijnen. We hadden verwacht dat we moesten kruisen maar we konden de hele sund tot bijna bij Nynäshamn in een slag halen. Het weer was inmiddels opgeknapt tot licht bewolkt met veel zon. We besluiten om niet naar Nynäshamn te zeilen maar nog voorbij Landsort te gaan en te ankeren bij Fifång. Morgenochtend gaan we dan naar Trosa om daar water te bunkeren en te foerageren. Ter hoogte van Nynäshamn zien we een donkerblauwe Breehorn 37. We zwaaien naar elkaar maar de afstand was te groot om de naam van het schip te lezen. De wind draait van west naar zuid tot zuidwest waardoor we een slag moeten maken. Daardoor kruisen we de donkerblauwe Breehorn 37, die inmiddels ook is gaan zeilen. Het is de Blue Oyster, ook een lid van onze Breehorn vereniging. Zodra we elkaar

gekruist hebben gaan zij ook overstag en zeilen we een heel rak met elkaar op. Als wij weer overstag moeten, gaan zij nog door. We hebben marifooncontact. Zij

gaan hier in de omgeving een ankerplek

zoeken en morgen naar Trosa. We spreken

af dat we elkaar daar nog gaan zien en nemen

voor nu afscheid. Vlak voor Fifång zie ik een zeearend op een rots zitten. Het is te ver weg om het scherp te zien dus moet ik bijna alles inzoomen wat ik kan. Achteraf blijkt deze grote vogel nog een jong te zijn en zien zijn veren er uit alsof hij met “pek en veren” is besmeurd. We vinden op Fifång een geweldige ankerplek en kunnen nog lekker genieten van de rust en de zon die weer helemaal terug is. We hebben totaal 34 mijl gevaren, waarvan zo’n 30 mijl gezeild. Als we een zwaar geronk horen en even naar buiten kijken zien we net nog een vrachtschip voorbij varen die richting Södertälje en/of Malaren vaart. Het gezegde had weer gelijk, ochtendgrijs ga gerust op reis.

Dinsdag 23 juli, 3:15 Uur ‘s morgens als ik uit de patrijspoort kijk zie ik deze lucht. Hier kan ik niet omheen, ik moet een foto nemen. Ik kom net uit het warme mandje en dan ga je natuurlijk niet zomaar even buiten staan. Ik neem de foto dan ook door de patrijspoort. De rode lucht in de ochtend, is dat goed? Het gezegde is: A red sky at night is a sailors delight. A red sky in the morning is a sailors warning!!!!!! Ik denk bij mezelf, dat zien we morgen wel weer en kruip weer snel onder de klamme lappen. Als we op een normale tijd wakker worden is het stralend weer. We treuzelen niet en vertrekken naar Trosa. We willen er op tijd zijn zodat we daar,

nog wat aan de dag hebben. Trosa is een heel mooi en lief plaatsje met zo’n 15.000 inwoners en ligt aan het prachtige riviertje Trosa. De haven en het haven gebeuren, maar ook het stadje, bruist van gezelligheid. Er zijn veel toeristen uit binnen- en buitenland. Het (stromend) riviertje Trosa loopt dwars door het stadje. Het is heerlijk om b.v. heen langs het riviertje te lopen en terug door de gezellige parallelweg van Trosa. We lunchen bij ‘t Anker met een salade buffet etc. Lekker buiten op het terras en honderden mensen die voorbij liepen dus altijd wat te zien. Op het plein in het centrum zit een oude vrouw, ze houdt een bordje met tekst op haar schoot. Een cameraman filmt haar. Ze kijkt ons vragend aan? We kunnen niet lezen wat er staat, zeggen we in het Engels. Ze antwoord in keurig Engels terug, ik ben 84 jaar oud en heb ernstige pijnen in mijn rug. Ik wil naar een dokter, maar er is hier geen dokter. Ik vraag, hoeveel inwoners heeft Trosa. 15.000 Antwoord ze. Hoever is het naar een dokter, vragen we? 50 km is het antwoord. Dan vind ik, dat er een dokter in Trosa moet zijn. We praten nog wat en wensen haar veel sterkte en succes met haar protest. Onderhand filmde de cameraman alles. Als we weglopen zegt de oude dame, you on the local TV tonight! We lopen het plein over en gaan een straat in waar we vroeger wel eens “midsommer” vierden. Eerst komen we langs een konditori en wat hebben ze daar? Prinsessentarte! We zitten nog vol maar morgen-ochtend voor we vertrekken, past er vast wel weer een taartje boven de lenden. Als we bij de midsommertuin aankomen, is er bijna niets veranderd. Er staat zelfs een midsommerstang. ‘s Avond komt Sjoerd van de Blue Oyster nog even langs. Hij heeft ook een Breehorn 37 met bouwnummer 2 en ook een ondiepe kiel. Tja... en dan heb je veel te vertellen en ook veel te luisteren. Gevolg is dat we om halftwee pas afscheid namen. Op zijn verzoek hebben we best nog veel tips kunnen geven met betrekking tot mooie ankerbaaien tussen hier en Kalmar.

Woensdag 24 juli, Super licht ontbeten. We zijn onderweg naar de konditori waar we een prinsessentarte, een boedapestgebakje en koffie bestellen. In het park tegenover de winkel hebben ze tafels en stoeltjes. Heerlijk half

in de schaduw en half in de zon, onder de enorme grote bomen. Het is warm, gelukkig niet zo heet als in Nederland want daar is het code rood met 42℃. Na het gebak wandelen we terug naar onze bree-rust en gaan de trossen los. Het eerste stukje is een ondiepe, betonde geul en doen we op de motor. Daarna gaan de zeilen op en kruisen we de hele weg naar Ringsön zie foto. De gele lijn op de kaart zeilden we.

Op Ringsön eerst maar even de watertemperatuur gemeten, 22 ℃. Zo warm hebben we het nog niet gehad. Omdat het buiten nog warmer was gaf het toch een heerlijke verkoeling. Voor sommigen was het zeilen te warm. Oplossing, een parasol tijdens het zeilen, het geeft in ieder geval wat schaduw. Of zo’n grote Zweedse vlag ook tegen de hitte helpt betwijfel ik ten zeerste maar het staat wel heel fleurig. Morgen komen Marijke en Bart hier naar toe met hun motorschip “after All” en trekken we een paar dagen met elkaar op. Het weer zit (zover het zich laat zien) mee.

Donderdag 25 juli, Het is warm, heel warm maar gelukkig brengt het water van de Oostzee verkoeling. Zelfs Willeke gaat zwemmen. We pavoiseren de bree-rust want vanmiddag komen Bart en Marijke met hun nieuwe schip, naar ons toe. We trekken een weekje met elkaar op. Het was nog een hele klus om alle seinvlaggen aan elkaar te knopen en met de wind- op-de-kop de lijnen goed langs de verstaging te krijgen. Maar zoals je op de foto kunt zien, is het gelukt. Uiteindelijk komen Marijke en Bart vroeg in de middag aan. Ze waren vanmorgen al heel vroeg vertrokken om de 45 mijl te overbruggen. We besluiten om anker-op te gaan naar een plekje aan de rotsen zodat we naast elkaar kunnen liggen. Koffie op de bree-rust met versgebakken appeltaart die Willeke vanmorgen gebakken heeft. Gevolg is natuurlijk dat het door de oven, binnen  smoorheet is geworden. Niets vergeleken bij Nederland met over de 40 graden. Maar ook hier heel warm, dus gaan we weer zwemmen. Zelfs Willeke maar ook Bart gaan mee zwem-men. We hebben veel uit te wisselen en dat kan natuurlijk prima op de rotsen tijden een BBQ. Op de bree-rust drinken we koffie met een punt appelgebak. Gelijkertijd horen we alles over het huwelijk, van de neef van Marijke, in Amerika. Als de zon ondergaat en de lucht rood wordt is het ook voor ons tijd om schoonschip te maken en de, inmiddels iets

           koelere kooien op te zoeken. Super leuke spontane dag.

Vrijdag 26 juli, Er gaan al vroeg veel schepen weg. Dat zou wel eens kunnen komen omdat de meeste vakanties dit weekend zijn af gelopen. Hoewel het een gezellige drukte was (denk niet aan een drukte zoals in Nederland) vind ik

persoonlijk de rust zeker niet erg. We worden uitgeno-digd voor een ontbijt op de “after All” Willeke komt op het idee om onze laatste fles prosecco aan te slaan zodat het een brunch  wordt. Fantastisch idee natuurlijk. Er vaart een parlevinker voorbij, Marijke wenkt roept ze en koopt de laatste broodjes en kaneelbulle. Na deze gewel-dige gezellige brunch, laten we het eten eerst even zak-ken. Sjoerd, van de Bleu Oyster vaart voorbij om nog even gedag te zeggen maar blijft achter onze hek-ankerlijn hangen. Onze hek-ankerlijn ligt erg ver achter het schip met als gevolg dat de hoek te scherp is. Als Sjoerd weer weg is wil ik het anker verplaatsen maar omdat het niet lukte met de dinghy moeten we het met de bree-rust zelf

doen. Bart helpt daarbij dus varen we opnieuw aan om af te meren met het hekanker wat kort achter ons schip. Na een uurtje relaxen besluiten we dan toch om (ondanks de hitte) te wandelen naar de grote weide’s waar je heel vaak, de Edelherten kunt zien die dit eiland rijk is. Ook de Edelherten hebben het warm en verschuilen zich in dicht begroeide gebieden en in de schaduw van bomen en struiken. We weten toch wel een paar kuddes te vinden maar kunnen niet dichtbij komen. Gelukkig kunnen we aardig inzoomen met onze camera en schieten we toch nog een paar mooie plaatjes. Bart en

en ik gaan (ondanks de hitte) door de randen van de bossen opzoek naar ge-weien. Ik stuit op een enorme mierennest met nog wel zes dependances. Het zweet gutst van ons af maar we geven niet op. We willen en moeten nog wat vinden. Als eerste vind ik een onderbeen met hoef, van een hert en een paar kleine geweitjes. Bart vindt een complete (door mieren schoon gevreten) schedel van een Edelhert. Als beloning voor onze inspanning vinden we nog twee geweien. Bij de boot stallen we onze trofeeën uit voor de verwonderde meiden. Na deze actie zoeken we de koelte van de Oostzee op en gaan we heerlijk zwemmen. Nog voor het “happy hour” is, schrijf ik alvast een deel van dit verslag en plaats ik enkele foto’s. Het is binnen in de boot een stuk

beter uit te houden dan buiten in de schaduw. Ik ben nu bij met schrijven dus stop ik voor zover.......

Zo, daar ben ik weer! Op de rotsen, half in de scha-duw en zon vinden we een geschikte plek om te bor-relen en te barbecuen. Marijke en Bart hebben lekkere spiesen gemaakt. Samen met aardappel-salade, witlofsalade en maiskolven is dit weer een fantastische maaltijd. De zon staat al erg laag als de eerste muggen zich aankondigen. We ver-huizen van de rotsen naar de “after All.” Onder bescherming van de klam-boe,  kijken we naar de foto’s, van het huwelijk in Amerika. Voor je het weet is er alweer een fantastische dag voorbij. Wat we morgen gaan doen zien we wel weer. Ligt aan het weer en de wind!

Zaterdag 27 juli, De wind staat een beetje dwars op de beide schepen en duwen de ‘after All‘ richting een rots. Dat geeft geen lekker en veilig gevoel dus besluiten we te verkassen. Voor we dat doen wachten we nog even op de parlevinker die we al zagen aankomen. We kopen verse broodjes voor het gezamenlijk ontbijt en kaneel-bulle voor bij de koffie. Het nieuwe beoogde ankerplekje ligt toch ook meer op de noordoosten wind dan we had-den verwacht. We gaan voor de veilige optie en dat is voor zwaai-anker. De ‘after All’ komt tegen ons aan liggen maar gaan voor het slapen op eigen voor-anker liggen. Na het ontbijt op de bree-rust, doen we nog een klusjes op de ‘after All.’ Het is alweer vroeg in de middag en erg warm. Hoogste tijd om af te koelen, dus gaan we met z’n allen zwemmen. Willeke en Marijke roeien naar de kant om Dubbel uit te laten. Ze vergeten hierbij de riem van dubbel maar lossen dat op, door de meerlijn te gebruiken van de dinghy. Ik hou me weer bezig met het schrijven en plaatsen van foto’s in ons dagboek want daar kom ik ‘s avonds niet meer aan toe.

Zondag 28 juli, Na het ontbijt groeten we Ringsön en zeggen ‘hopelijk tot volgend jaar.’ Er staat niet veel wind en wat er staat komt van achteren. We willen toch alles proberen te zeilen. Willeke is niet achter het stuurwiel weg te

Na het uitlaten van Dubbel en na het zwemmen is het weer tijd voor onze “happy hour.” Er komen weer allemaal lek-kere dingen op tafel. Dit is gewoon een feestje. Na de borrel doen we een BBQ op de bree-rust en ook dit is weer super gezellig. De wind is gaan liggen dus besluiten we om toch samen op ons voor-anker te blijven liggen. Voor het slapen nog even een plaatje van de mooie ondergaande zon.

Maandag 29 juli, Weer een mooie dag maar ook weer weinig wind. Voor de komende nacht en morgen wordt er harde wind voorspeld. In de ankerboeken vinden we een oppertje die ons tegen de noordoosten wind zou moeten bescher-men. We hebben er in het verleden ook al eens met elkaar gelegen en ook toen, was er harde wind. Wij vertrekken

krijgen waardoor er voor mij niet zoveel te doen is. Op het ruime sop van de Braviken staat er iets meer wind waardoor we toch nog op-schieten. Marijke en Bart zijn inmiddels al op de ankerplek aan-gekomen en melden dat de ankerplek toch niet goed op de wind ligt. Na overleg besluiten we naar de haven van Bäckmansvikken te varen. We zijn daar al eerder geweest. Het is een heel mooi haventje en je kunt er goed zwemmen en wandelen. Het laatste is voor Dubbel natuurlijk een feestje. Bart heeft inmiddels voor ons een plek naast hun schip gereserveerd dus we hoeven niet bang te zijn dat er geen plaats meer voor ons is. Wij hebben tot voor de haven ingang kunnen zeilen. Als

we afgemeerd zijn is er nog net tijd om te zwemmen want daarna is het alweer tijd voor een versnapering. Als we over het eten beginnen hebben we allemaal zoiets van, maar we zitten nog zo vol. We besluiten het bij een “happie en sappie” te houden. Ook weer super gezellig. Voor je het weet is er weer een dag voorbij. Er zijn jaren dat we amper muggen hebben op het water maar dit jaar zijn er wel muggen. Waar-schijnlijk door het voorjaar met veel regen zodat er veel poeltjes kunnen ontstaan, hetgeen een broed-plaats is voor muggen. Als de muggen zich aankon-digen is het einde feest en gaan we ieder weer naar het eigen honk. Willeke maakt nog een foto (door het

raam van de nat-te cel) van de rode luchten. We weten niet waarvan, het zal wel van het bui-tenleven zijn, maar we zijn best moe en kruipen maar snel in onze kooi

wat eerder als de “after All” want we willen toch proberen om alles te zeilen.  Ongeveer op de helft komen Bart en Marijke er aan, Willeke maakt foto’s van ze en ik maak een filmpje op de GSM. Wij gaan niet zo snel met deze weinige wind. Als ze voorbij varen roept Marijke “willen jullie een sleepje” Naast een grote rots staan er mensen, op een ondiep, in het water wat een grappig gezicht is. Als we een binnendoor route nemen is de wind ook op. We starten de motor en gaan naar de beoogde ankerplek. Een rots zit vol met Aalscholvers. Ook die zijn aan het verzamelen en bereiden zich voor op hun trektocht naar het zuiden. Eigenlijk zijn wij daar ook mee bezig, ook wij trekken langzaam zuidwaarts. Marijke meldt dat er nog één plekje naast hun vrij is. Omdat we ook op motor voeren waren we binnen tien minuten op de ankerplek, die gelukkig nog vrij was. Na het afmeren gaan we eerst afkoelen in het zilte sop. Als we voldoende afgekoeld zijn plaatsen we de grootzeilhuik en genuahoes. Wat later in de middag begint het harder te waaien maar wij liggen voor zover goed beschut. Willeke zit lekker buiten in de zon te lezen en ik hou me even bezig met het schrijven van ons dagboek. De windvoorspelling is voor komende nacht wel hard maar uit het noordoosten en dan lig je hier perfect. We drinken gezamenlijk een drankje en Marijke maakte heerlijke Burito’s uit de oven. De dag kan niet meer stuk en de meiden hebben ook vreselijk veel lol. De buurman van Bart vraagt of we lijntjes van de schepen aan elkaar kunnen knopen. Er wordt harde wind voorspeld en de 1e boot heeft een solide lijn van zijn achterschip naar de kant. Door het aan elkaar liggen kunnen we daar allemaal van profiteren. Als Bart en ik met de Dinghy bezig zijn om e.e.a voor elkaar te krijgen bekijkt Marijke nog even de laatste weerberichten. Iets wat we normaal gesproken gelijk na de uitzending om 19:30 uur doen. Als we terugkomen van het aan elkaar knopen van schepen, is het wel even schrikken. Het weerbericht voorspeld nu ook noorden wind met een kracht van 15 m/s met uitschieters van nog meer en regen!!!!!!! Voor noord is deze ankerplek niet goed en zeker niet voor noord met die harde wind. Het is inmiddels 21:30 uur...... De spanning stijgt, als we nu weg gaan (met nog het laatste beetje licht) komen we absoluut in het donker aan. Het is 15 mijl varen naar Gryts werf, de thuis haven van “after All” en dat is toch zo’n 3 uur varen. Blijven is (eigenlijk) ook geen optie. We besluiten anker-op te gaan en te vertrekken. Binnen 10 minuten zijn we weg. Bart en Marijke blijven nog even op ons wachten en passen hun snelheid aan, aan ons schip die op motor langzamer vaart als hun boot. In het begin gaat het prima want dan is het nog niet heel donker. Gelukkig hadden we beide al de route naar Gryt in onze plotters gezet dus die konden we perfect volgen. Als we bijna op de helft zijn en het al pikkedonker is blijkt de “after All” een iets andere route in de plotter te hebben staan. We stemmen even af met elkaar en om geen verwarring te krijgen houden we beide vast aan onze eigen  geplande routes. De beide plotters geven zoveel licht dat die ver-blinden dus die worden in lichtsterkte lager gezet. Off road routes varen, in de archipel in het pikkedonker is heeeeeeel goed opletten en exact op de geplande route blijven. En hoewel het aan de ene kant ook mooi was met hier en daar verlichte huisjes of een kampvuur op een eiland die de dennenbomen prachtig verlichtte, was het toch hoofd-zakelijk heel spannend. De tijd kroop voorbij, is dat Fyrudden? Nee, daar zijn we nog lang niet. Inmiddels zien we in de lucht nog wat onweer lichten maar gelukkig nog heel ver weg. He, daar, daar vaart een boot. Dat moet de “after All” zijn. Langzaam komen we weer, gebroederlijk, bij elkaar. Dinsdag 30 juli, Het is al middernacht geweest als we Fyruden zien. Nu is het niet ver meer, zeg ik tegen Willeke. Nog een halfuurtje schat ik in. Om 01:00 meren we af in de ruime box die voor ons gereserveerd was door Marijke en Bart. Na het afmeren praten we bij over onze ervaringen en hoe spannend het wel niet was. We drinken nog een Cola op de “after All” om al onze  erva-ringen te delen. Als we om 02:30 naar onze bree-rust gaan zeggen we nog ‘laat nu de wind maar komen‘ dan hebben we deze escapade niet voor niets gedaan. We liggen nog geen uur in bed of de wind trekt aan tot hard. Nog even later klettert de regen op het dek en staat er een dikke 7 bft. exact uit het noorden. Wat zijn wij blij dat we deze beslissing met elkaar hebben genomen. We staan iets later op en als we einde ochtend bij elkaar koffie drinken zijn we nog blijer dat we gisteren de beslissing hebben genomen om te vertrekken. Hadden we gebleven dan hadden we in het meest gunstigste geval de hele nacht moeten waken, en in het ergste geval hadden we weg moeten varen in de harde, stormachtige wind en regen. Dan hadden we alsnog naar Gryt moeten varen maar dan wel in hele bizarre omstandigheden.  Op dit moment 15:00 uur, giert en fluit de wind door onze (veilige) haven en

zit ik met Dubbel op schoot het dagboek bij te werken. Marijke en Bart krijgen morgen Marion voor een week en maken schoonschip. Dubbel mag zolang bij ons logeren. We gaan veel met Dubbel wandelen wat natuurlijk ook goed voor ons is. Als de kleine wijzer weer op vijf staat is het weer afgelopen met het gezonde leven en komen er weer lekkere dingen op tafel. Natuurlijk krijg je daar een droge keel van die dan weer gesmeerd moet worden.

Woensdag 31 juli, Laatste dag van de maand alweer. Alles gaat erg snel. Marijke, Bart en Willeke gaan met de camper Marion ophalen. Voor het zover is gaan ze eerst nog wat boodschappen halen bij de ICA. Dan gaan ze naar vrienden van hun op Lövsudden koffie drinken. Dan rijden ze naar Norrköping naar de Dollarstore, Billtéma en de Lidl. Als alles volgens planning gaat komt daarna Marion van het vliegveld met de bus naar hun toe. ETA hier in Gryt is ongeveer 20:00 uur. Ik blijf samen met Dubbel op de boot en heb een waslijst aan

klusjes en tussendoor natuurlijk met Dubbel wandelen. Of hij met mij, dat is af en toe niet duidelijk. Wie trekt wie nou voort? Ik heb nog wat tijd over en ga met de dinghy diesel tanken in jerrycans. Ik kan bijna 40 liter tanken en had met twee keer varen de tanks weer nokvol. Willeke appte, ze had een mooi voetenveegkleedje gezien bij Billtéma en stuurde een app. De oude kwam daar ook vandaan en mag wel vervangen worden.

Rond 20:00 uur komen ze terug in de haven. Er waren twee karretjes nodig om alle spullen bij beide schepen te krijgen maar met z’n allen ging dat perfect. Bart had ook nog een gasfles voor ons laten vullen want we waren bang dat we het niet met de huidige fles zouden halen. Hartstikke leuk om Marion weer te zien en dat vond Dubbel ook. Nadat we op beide schepen alles hadden ingeladen had Marijke inmiddels een overheerlijke rijkgevulde vissoep gemaakt voor ons vijven. We sluiten de avond af met een drankje en proosten op het weerzien van Marion en wensen haar een leuke en mooie week toe. Morgenochtend verlaten wij onze vrienden en gaan we weer iets zuidwaarts.

ZONDAG 11 AUGUSTUS, WE HADDEN VAN 25 JULI T/M 1 AUGUSTUS WEER EEN BIJZONDERE ONTMOETING MET ONZE VRIENDEN MARIJKE, BART EN DUBBEL. VANDAAG 11 AUGUSTUS HEB IK DE FOTO’S, DIE MARIJKE MAAKTE ONTVANGEN. NATUURLIJK WAREN DIE WEER VAN EEN GROTE SCHOON-HEID EN GAVEN EEN GOED BEELD VAN DE MOOIE EN LEUKE DAGEN DIE WE SAMEN DOORBRACHTEN. DAAROM HEBBEN WE BESLOTEN OM EEN EXTRA SPECIALE FOTO EDITIE TOE TE VOEGEN.

                                           EXTRA SPECIALE FOTO EDITIE