~~~_/)~~~_/)_/)~~~_/)~~_/)~~~~_/)~_/)~~~~_/)_/)_/)~~~_/)~~~~~_/)~~_/)~
>> Juli-2 >>http://www.breerust.nl/juli_2.php

DRUK OP DE KNOP >> JULI-2 >> OM VERDER TE LEZEN OF DRUK OP HOME OM TERUG TE GAAN

Maandag 1 juli, We liggen verwaaid. Helemaal niet erg want het is hier erg mooi en het is een gezellig Stadje. We zijn hier 12 jaar geleden geweest en weten nog dat we het toen ook erg leuk en mooi vonden. Het staat alleen niet scherp meer op ons netvlies. Willeke is al even naar het toeristenbureau geweest en komt heel enthousiast terug.

Hierover straks meer. Schuin tegen-over onze ligplaats is een open-luchtzwembad met buitenwater. Het is er nog rustig maar er zwemmen wel al mensen. Op een bord staat dat het watertemperatuur 21° is. Ik kon het niet geloven en wilde het nameten maar ben het vergeten. Misschien morgen als we, i.v.m. het weer, niet zouden kunnen vertrek-ken. We gaan nog even langs het toeristenbureau want daar draaien ze een natuurfilm over de Archipel van Finland. De film laat de vier jaargetijden zien met alle voor-komende vogels en vooral water-vogels. De film begon met prachtige beelden vanuit de lucht (zie foto.) Na de 14 minuten durende film bezoeken we ook het museumpje van het toeristenbureau. Buiten waait het zo hard dat rechtop lopen bijna niet mogelijk is, maar eenmaal in Gamla stan (oude stad) merk je er  bijna niets van. Natuurlijk bezoeken we de kerk van Gamla stan En steken we een kaarsje op voor Hans. Als we zo door de oude kern lopen begint alles weer te dagen. Plots weten we ook weer waar de fantas-tische konditori zit, met een mooie theetuin. We hebben wel trek in koffie en om het af te leren, nemen we er een gebakje bij. Als we naar het stadje lopen komen we langs een “loppis” (2e hands) zaak waar ze in meerdere oude schuren idioot veel loppis hebben. We doen er ook een

paar ideeën op als aankleding van onze tuin. In één van de schuren is zelfs een mini-kerkje ingericht. We kunnen ons voorstellen dat deze wel eens gebruikt zal worden voor een trouwerij, doop of anderszins. Terug op de

bree-rust zitten we lekker in de zon en een beetje uit de wind. De schepen achter ons liggen met hun achterschip vol in de wind. Een prachtig gezicht zijn al de Finse vlaggen die strak wapperen, in de harde wind. Maar wat ook opvalt is dat er twee verschillende vlaggen zijn. Ik informeer nog even bij mijn Finse buurman hoe het ook alweer precies zit. De Nationale Finse vlag is wit met een blauw kruis er in (zie bovenste foto.) Schepen die aangesloten zijn bij een vereniging mogen een andere vlag voeren n.l. die met een wit kruis in het blauwe gedeelte en in de rechterbovenhoek het vereniging’s logo. Deze laatste is dan ook de meestvoorkomende vlag op pleziervaartuigen. De Finnen houden nog echt van tradities en volgen strikt de vlag etiquette m.b.t. het strijken van de de vlag.

Het wordt hier zomers amper donker. De vlag etiquette schrijven voor dat je: Klokslag 21:00 uur de vlag moet strijken. Vanaf 06:00 uur mag de vlag weer wapperen. In havens gaat het strijken van de vlag vaak gepaard met een kanonschot, een toeter of muziek. Wij doen hier altijd met plezier aan mee. Leuk hé.

Dinsdag 2 juli, Weerberichten zijn bijna het belangrijkste aan boord. We staan vroeg op want vanmiddag is er harde westen-wind voorspeld en dat is voor ons tegenwind. De vaargeul door de Archipel is te smal om te kruisen dus zullen we weer bijna alles op motor moeten varen. Het ziet er even naar uit dat de harde wind ‘s morgens al begint maar dat waren plaagstootjes (hopen we.) Voor we de Archipel naar Hangö ingaan, zijn er een paar stukken die we op voorzeil kunnen zeilen. We passeren weer veel stuga’s (vakantiehuisjes). Het vakantiehuisje op de foto viel op vanwege hun ‘midsommerstang’. Het 2e deel is echt pal tegen en daar zitten grote open stukken zee bij waardoor de golven daar behoorlijk kunnen oplopen. Niet alleen de haven van Ekenäs was druk. Het valt ons op, dat ook de routes door de Archipel veel drukker zijn dan dat we gewend waren. Je kan de zeiltjes tot aan de horizon tellen. Voor Nederlandse begrippen is dit natuurlijk helemaal niet druk. Als we de zuidelijkehaven van Hangö pas-seren trekt de wind al aan tot 18 knopen. Nog een paar mijl en dan kunnen we stuurboord uit naar de noordelijkehaven van Hangö. Als we het voorzeil uitrollen trekt de wind aan tot zo’n 22 knopen, een beginnende 6 bft. We besluiten om niet verder te zeilen en dat was, achteraf, een goede beslissing want nadat we zijn afgemeerd staat er een dikke 7 bft. in de haven. We worden opgevangen door de uiterst vriendelijke havenmeester (vr) en onze nieuwe buren voor vandaag. We kennen deze haven en we weten dat ze een hele goede vis ‘maaltijdsoep’ hebben voor een redelijke prijs. Mocht de kop soep niet genoeg zijn dan kost de 2e kop slechts 2,00 euro. Willeke houdt het bij 1 kop maar ik lust er wel pap van. Na de 2e kop gooi ik ook de handdoek in de ring. We nemen koffie na en ook die was inclusief. Ondanks de bewol-king die langzaam nadert, blijft het overwegend zonnig. Uit-de- wind zelfs te warm, zodat we verkoeling op de bree-rust zoeken want die ligt met haar kontje pal in de wind. Of we morgen kun-nen vertrekken is onwaarschijnlijk want de kersverse voorspel-ling is: Mainly NW 10-14 m/s. Tonight decreasing 8-12 m/s. Before noon increasing up to 14 m/s. We moeten nog best een open stuk Archipel bevaren en dat doen we niet met 7 bft tegenwind. Misschien een goed moment om morgen onze fietsjes uit de bakskist te plukken en naar Hangö’s zuidhaven te fietsen. Maar goed, comme ci comme ça, dat zien we morgen wel weer!

Woensdag 3 juli, De wind zou in de avond en nacht afnemen maar dat was niet het geval. Sterker, de wind nam toe in kracht. Omdat de wind achter op het schip staat en we, met één haak aan één mooring liggen, vertrouw ik het niet helemaal. Ons schip is tenslotte wel bijna 10.000 kilo zwaar. Ik breng met de dinghy, een tweede lijn uit naar een tweede mooring. Slaapt een stuk lekkerder! De wekker staat op 7:00 uur en als deze afgaat zetten we hem uit en draaien ons nog maar eens lekker om. De wind giert door de verstagingen. Conclusie, we liggen verwaaid. Denk nou niet dat het verwaaid liggen erg is. Het is pas erg als je haast hebt. Dat hebben wij niet, wij zijn “time miljonairs”. Na het ochtend ritueel halen we de fietsjes te voorschijn. Er moet hier ook een Vetus dealer zijn, dus die gaan we eerst maar eens bezoeken. Het blijkt een geweldig grote zaak te zijn voor watersport en auto. Hoe het personeel ook zijn best deed, uitgerekend mijn onderdeel hebben ze niet in voorraad. Geen ramp want zoals we het nu doen kan het ook prima. We fietsen nog even door en komen langs een “loppis” zaak. Trouwe lezers weten nu wel wat dat is. Willeke naar binnen en ik blijf wachten bij de fietsjes. Ze scoort weer iets leuks voor een habbekrats. Ook zag ze nog iets van “Tupperware” We hebben er al twee van, maar voor 1 euro wil ze wel een derde. Ik grom en brom wat in de trant van, wat moet je er mee. We laten het er bij en fietsen weer door. Hangö zuid is erg mooi. Mooie

stranden en zo niet nog mooiere, typisch Zweeds en Finse huizen.

Een gebouw springt er uit. Het is mooi, heeft een fontein, een mid-sommerstang en een prachtig strand. Ze hebben er een lunchbuffet die er goed uitzag. We vinden het nog iets te vroeg dus fietsen we door. Het centrum is niet groot maar wel gezellig. De zuidelijke haven is erg groot en spreekt ons wat minder aan. Wel heel gezellig zijn alle restaurants en cafés rond om de haven. Door alle geuren van eten gaan onze magen knorren. De keuze is reuze, maar wat doen we. De keuze valt op het mooie restaurant met het buffet. Het blijkt een voormalig casino te zijn. Vele oude foto’s, die als behang tegen de muren zijn geplakt, geven ook binnen, een aangename sfeer. We nemen plaats buiten op het terras en kijken uit over de mooie tuin met fontein, de midsommerstang, het strand en de zee, waar wij gisteren nog langs vaarden. Het buffet was geweldig. Prachtige en heerlijke salades, schalen met garnalen, meerdere soorten brood. Dan warm, vlees en visgerechten en aardappelpuree. Als toetje diverse fruit en heerlijke taart. Alles inclusief gekoeld water en koffie. Na  dit alles rollen we de trede’s af naar de fietsjes in de hoop dat, wat er aan kwam er weer kan worden afgefietst. We pikken de 19 km lange fietsroute op en als dan blijkt dat we niet al te ver van DE

“loppis” zaak zijn, wil Willeke toch wel erg graag de Tupperwarebox voor 1 euro. Eerst nog even langs de Lidl. We hebben niet veel nodig maar kopen een paar specifieke Lidl dingen. De boodschappen-karretjes zijn hier gratis maar als Willeke het karretje terug brengt en de key er in doet krijgt ze 1 euro retour. Tja.... nu kost de Tupper-warebox nul euro. Met een lichte zadelpijn komen we terug bij een winderige bree-rust. Begrijp me niet verkeerd, het is niet de bree-rust die winderig is. Het laatste weerbericht waarschuwt nu voor 16 m/s (bijna 8 bft.) en een golfhoogte van meer dan 2.5 meter. Er komen nog een paar zeilboten binnen en die praten over een zware, zo niet helse tocht. Jammer, want verwaait liggen kan zo leuk zijn. 

Donderdag 4 juli, We worden allemaal wel eens geleefd door omstandigheden. Op de boot is dat hoofdzakelijk door weersomstandigheden. We pakken ‘s morgensvroeg de eerste weerberichten. WARNINGS: Voor onze gebieden (we grenzen aan 3 gebieden) N tot NW en N tot NE 15 m/s (een dikke 7 bft.) Ze gaan verder, A low deepening and reaching the N-Baltic in the evening. Vervolgens het weer voor de komende 24 uur; (de 3 gebieden samengevat) W tot ZW 8-12 m/s. In afternoon 11 m/s and night W and turning to N 8-12. Possible showers. Tomorrow morning 15 m/s and rain. Als we vertrekken is het 80% zeker dat we tegenwind krijgen en 20% kans dat we iets kunnen zeilen. Met deze voorspelling kan het twee kanten op: als je blijft liggen krijg je spijt en als je vertrekkt waarschijnlijk ook. We zijn nooit zo besluiteloos maar nu kost het ons toch een half uur om tot een besluit te komen. We vertrekken! Het doel is Vänö zo’n 26 mijl meer naar het westen. We zetten de zeilen klaar,  Als blijkt dat we moeten kruisen, doen we dat niet. We willen vroeg in de middag aankomen dus is er geen tijd om te kruisen. Het “ijzerenzeil” zal weer het werk moeten doen. De eerste helft is de wind tegen en gemiddeld 6 tot 7

m/s. Op een sectorlicht heeft een arend zijn nest gebouwd en een jong zit geduldig op de reling te wachten op wat lekkers. De laatste 10 mijl trekt de wind al aan en dat is een vrij open stuk zee. De snelheid loopt terug door de toenemende wind en golven. Als we om 14:30 uur afmeren begint het echt goed door te waaien. De windkracht is inmiddels veel meer dan was voorspeld. We leggen extra lijnen uit. Morgen moet de wind noord zijn en dan liggen we hier perfect. De kern van het lage drukgebied is dan net voorbij en zorgt er voor dat de wind van het noorden komt i.p.v. het zuidwesten zoals nu het geval is. De schepen die na ons nog binnen komen en afmeren hebben het een stuk lastiger en liggen nog ongunstiger dan wij. Het zijn hoofdzakelijk Zweden die met de “Svenska kryssarklubben” een georganiseerde tocht maken. Ze varen met gele-vlaggen in de achterstag met daarop “Eskader” ofwel “Samen op pad”. We weten nog niet hun doel maar het zou ons niet verbazen als dat st. Petersburg in Rusland is. Nu ik toch de Russen noem; Mooi weer is hier meestal met oostenwind. De Zweden zeggen dan ook vaak dat het mooie weer het enige goede is, wat van Rusland komt. Het was zo dat we de laatste tijd geplaagd werden door harde tegenwind en ook de komende dagen zal het niet veel veranderen. Gelukkig zijn we zoals ik al eerder schreef “tijd miljonair”. Inmiddels is er een nieuwe WAARSCHUWING: Noord 19 m/s (dikke 8 bft) dus storm. WAARSCHUWING voor de golven is meer dan 4 meter hoog. (Oostzee heeft niet zo’n gerekte golf als de Noordzee.) De eerder voorspelde regen voor morgen is nu voor vannacht voorspeld dus dat is niet zo erg. Zaterdag is er iets beter weer voorspeld maar dan is er hier op Vänö feest met volksmuziek. Misschien blijven we dan wel. Ook als het weer goed zou zijn! Nogmaals we zijn “tijd miljonair” dus moeten we ons ook als zodanig gedragen. Betalen in de box s.v.p.

Vrijdag 5 juli, Wat een nacht!!!!!  Komt de wind de hele tijd uit het zuidwesten besluit-en de weergoden omdat om 03:00 uur plot-seling te veranderen naar zuidoost. Dat is nog niet zo erg maar de windschift gaat ge-paard met keiharde wind en striemende regen. Van een schip aan de kop van de kade breekt zijn mooringhaak af. In paniek varen ze hun schip naast die van ons met de kop in de wind. Dit gaat natuurlijk met veel stem verheffing om alleen al, boven de helse windgeluiden uit te komen. Ik het bed uit en als ik naar buiten kijk schrik ik me rot. De schepen aan de andere kant van de kade

liggen op enorme golven te deinen. Schippers en schipperse staan met zijn alle op de kant om niet zeeziek te worden. Ik help mijn nieuwe buurman wat, want ook hij had nog geen mooring kunnen pakken. Striemende regen doet me toch ook weer snel naar binnen gaan. Net als ik in bed lig, bedenk ik me, dat onze dinghy aan bakboord ligt. Het is niet ondenkbaar dat ook een ander schip wil verkassen naar de plek waar nu onze dinghy ligt. Deze zou dan vermorzelt worden. Ik er weer (in de striemende) regen uit om de dinghy in veiligheid te brengen. Als ik weer net in bed lig en bijna slaap, begint het bij ‘t grote vluchtluik te lekken op Willeke haar deken. Weer het bed uit en weer naar buiten om in de regen het (zelfgemaakte) blinderingsluik te plaatsen, in de hoop dat daarmee de lekkage stopt. Samen met een handdoek stopt de lekkage en kunnen we weer een slaappoging ondernemen. Adrenaline houdt me nog wakker maar als ik eindelijk in slaap val is kort erna ook de handdoek verzadigd en begint het alsnog weer te lekken. Ouderwets, met bakjes onder de lekkage, lossen we het voor voorlopig op. Morgenochtend (straks) dus moet ik het probleem maar goed oplossen. Van uitslapen komt niks want op de kade zijn er hele gesprekken gaande m.b.t. de

situatie. Inmiddels is de wind weer zuidwest en liggen de schepen weer een stukje rustiger. Inmiddels geven de weersvoorspellingen (die overigens een halfuur later kwamen) voor vandaag en vannacht noordwest 17 tot 21 m/s (8 bft.) Wij liggen voor alle winden prima maar zeker voor de harde noordwesten wind. De hele ochtend ben ik

bezig met het verhelpen van de lekkage. Een van de oorzaken is dat de rubbers te hard zijn geworden en niet voldoende meer afsluiten. Om dit definitief op te kunnen lossen, wordt dit een voorjaarsklus. Een klein

scheepje komt binnen. Hij lag vannacht voor anker tot zijn ankerlijn brak. Voor nood is hij aan een drijvende ‘zwartwatersilo’ gaan liggen die hier op 50 meter afstand in het open water,

voor anker ligt. Wel slim maar heeeeel oncomfortabel met die hoge golven. Soms is het prachtig weer en laat de zon zich zien. Het andere moment komt er gitzwartelucht aan en plenst het van de regen en giert de wind door de verstagingen. Ook zware onweer trekt over ons heen hetgeen toch niet voorspeld was. De rest van de dag en avond houden we ons bezig met lezen en of een klusje. We zijn moe en gaan vroeg naar de kooi. Hopelijk houden we het (binnen) droog vannacht. 

Zaterdag 6 juli, De tijdelijke reparaties hebben geholpen. Nadere inspectie laat zien dat de kit tussen de kunst-stof luikramen en het aluminiumframe niet meer goed hecht. Dit wordt een winterklus voor thuis in de werkplaats.

Zondag 7 juli, Prachtig weer, kort voor we kunnen vertrekken zien we wat wind op het ruimere water dus gaan de zeilhuiken van de zeilen af. Het eerste stukje door de scheren doen we voor het gemak op de motor maar als we op openwater komen blijkt er geen wind meer te zijn. Het “ijzerenzeil” moet ondanks de noordenwind (die er, in kracht niet is) het werk verzetten. Het is maar 21 mijl varen waardoor we al om 12:45 uur de haven binnen lopen. Er zijn nog maar twee plaatsen met de neus naar het noorden. Na ons kwamen er nog vele schepen binnen. Aan het einde van de haven kan je ook met de neus in de wind liggen en met een mooring achter maar dan lig je wel tegen de keien. We hadden niet verwacht dat het daar diep zou zijn maar als we later de haventekening bekijken is het daar minimaal 2 meter diep. Gezien de weersverwachtingen beginnen we gelijk aan de wandeling. Net als we weg willen gaan zie ik mijn (hulpvaardige) Finse buurman. Ik heb nog een Zweeds- en een Engelswatersportblad en vraag of hij ze wil

Het is prachtig weer en met een strakblauwe hemel. Het is FEEST op Vänö, een jaarlijks terug keerend feest. De toeval wil dat we dit in 2016 ook meemaakte en toen was er “jazz van Toon”, een halve Nederlander. Het aanplakbiljet geeft aan wat het programma is n.l. een loterij, wafels, vissoep, kinderspelletjes en ‘s avonds dansen op walsen en volksmuziek. We mengen ons onder de (hoofd-zakelijk) lokalen mensen en hebben leuke gesprekken. Tussendoor doen we ook mee aan het programma en de lekkernijen die daar bij horen. De schipper van de

veerboot doet waarschijnlijk ook mee want de veerboot blijft ongebruikelijk lang aan de kade liggen. De kok voor de vissoep had een zware klus met roeren dus

wilde Willeke wel eens in de pan kijken. Vol trots begon de kok te vertellen wat er allemaal in zijn vissoep zit. Eigenlijk zitten we al vol, maar ik weet Willeke over te halen om ook nog mee te doen aan het eten van een “Belgische wafel” met jam. Inmiddels weet het hele eiland dat er zelfs mensen uit Holland zijn zodat we gelijk al worden aangesproken in het Engels. Van al dat eten (uitbuiken) gaat de broekriem steeds strakker zitten. Het is tijd om “in-te-buiken” doormiddel van een wandeling naar het kapelletje en de uitzonderlijk mooie stranden. We zijn al meer

meer malen, in het verleden, bij het kapelletjes geweest, maar het blijft heel bijzonder. Tegenwoordig wordt het kapelletje hoofdzakelijk gebruikt voor trouwerijen en doop plechtigheden. Bart en Marijke hebben dan ook in het verleden, hier wel eens een bruid en bruidegom met kaplaarzen gezien omdat het onverharde pad te modderig was. Hoewel er ontzettend veel regen de afgelopen periode, is gevallen viel het bij onze wandeling erg mee. Op de

terugweg plukt Willeke nog even een bosje wildebloemen voor op de stuurstand. Ook in bloemschikken is ze goed, getuigen deze twee foto’s. Na terug-komst bij de haven is het feest nog steeds in volle gang. Iedereen zit lekker aan een drankje op het terras van het café. Er zijn nog twee plekjes vrij dus strijken wij daar neer. Ik haal voor Willeke een rosé-sekt en neem zelf een typisch Fins biertje uit Turku. De eigenaresse van het café gaat elk jaar naar Nederland op vakantie en haar dochter studeert in Zeist. Kortgeleden belde de dochter haar moeder, Mama ik ben getrouwd. Waaaaaatttt zegt haar moeder. Wees niet bang mama, het is maar voor één

dag. Blijk je in Amsterdam te kunnen trouwen wat maar 24 uur geldig is????? Einde middag gaan we nog van de zon genieten op onze bree-rust. Ook de (lichte) avondmaaltijd nuttigen we op de boot. 20:45 Uur lopen we naar het “kultuurhuis” waar de muziek op het punt staat van beginnen. Het is heel leuk om te zien hoe de mensen dansen op bepaalde volksliedjes. Het

ging best snel en was zeker niet makkelijk. Gelukkig waren er ook wat nummers bij waar wij op konden dan-sen dus waren we niet alleen maar toeschouwers. Morgen wordt er wind uit het noor-den voorspeld. Eindelijk wind mee! Alleen zou deze in de ochtend zeer zwak zijn en in de middag heel hard ruim 5 bft. ‘s Avonds is er regen en onweer voorspeld. We laten ons plan om te ankeren voor-bij gaan en kiezen voor een haven hier 21 mijl vandaan genaamd Jurmo. Mooi eiland maar hierover later meer.

hebben. Hij was er zichtbaar erg blij mee. Het havenkantoor annex café en supermarkt ziet er heel gezellig uit. Willeke neemt een kaneelbroodje en ik een magnum ijs die we, in de zon, op het terras nuttigen. Er komt wind en deze voelt fris aan. We zien wel wat bewolking maar nog geen zware regenwolken dus beginnen we toch aan onze wandeling. Nog even het volgende, als je aan komt varen zie je de grote midsommerstang op de hoge berg staan. Ik weet dat, om in het dorpje te komen, je om of over de berg moet wandelen. Oké wandelen. Het eerste deel van de wandelingen is door een enorm groot veld met prachtige heide. We wandelen om de “Högberget” heen. Eenmaal bij het dorpje (merendeels weekenden en vakan-ties bewoond) is het heel rustig. Het is zondag en veel mensen gingen met de laatste ferry mee

naar huis. Bij de boerderij was nog wel wat

reuring maar die wonen hier ook het hele jaar. Naast hun Alpaca’s zie je dan ook de enorme berg hout voor komende winter. Later bleken er verderop nog een stuk of 10 kub-zakken vol gekloofd hout te staan. Voor je het weet ben je het dorpje uit en kom je bij het kerkje met begraafplaats. het kerkje is eenvoudig maar heeft een prachtige oude kansel en een prachtig schip aan het plafond hangen (bijna alle kerken hebben dat.) Bijzonder was de sterren die op het plafond geschilderd waren. Het gaat weer harder waaien en het wordt ook frisser. Ook komen er meer wolken die er grimmiger uitzien. Tijd om terug te gaan. In een bos gedeelte komen we langs een veld met wilde bloemen waar heel veel kleine vlinders zijn. Natuurlijk moesten er een stuk of wat op de foto. We verkiezen er voor om over de berg terug te wandelen om van het uitzicht over de buitenscheren te bewonderen. Terug op de bree-rust zitten we nog lekker een tijdje in de zon. We krijgen van onze buren (die we de watersportbladen gaven) twee koude blikjes drank aangeboden. We weigeren dit (natuurlijk) maar ze dringen aan. Het is echt Fins en heel lekker. Het is ook wel borreltijd dus nemen we het toch uiteindelijk aan. Het heet “Hartwall Original Longdrink” Gin & Grapefruit met 5,5% alcohol. We laten nog

even weten dat het heel lekker en fris is. Gaan we zeker ook zelf een keer kopen. Inmiddels wordt de lucht donker en begint het te regenen met een noordwestenwind, kracht 7 bft. Heerlijk om dan goed afgemeerd te liggen. De lage drukgebieden (nu bij Gotland) blijven ons maar in de greep houden. Gelukkig hebben we nog steeds geen haast.

Maandag 8 juli, Nadat ik gisteren de site had voorzien van een update en we naar bed wilde gaan, zagen we een mooie avondrood. Toch nog even de camera gepakt en twee foto’s gemaakt. De eerste foto is zonder in te zoomen en de tweede foto is iets ingezoomd op de vlammende luchten. We kunnen het niet laten om deze foto’s te plaatsen.

Na de hevige regenval van afgelopen nacht moest, voor we konden vertrekken, de dinghy worden leeg gehoosd. Als we de trossen los-maken komt onze buurvrouw speciaal voor ons naar buiten om ons gedag te zeggen en ons uit

te zwaaien. Dit keer staat er een beetje flauw windje uit het noord-noordwesten. De eerste 8 mijl kunnen we ruim bezeilen maar daarna moeten we ruim 10 mijl noordwest varen. Gelukkig is dit een brede shippinglane zodat we kunnen kruisen. Zoals altijd zit het venijn in de staart wand de laatste paar mijl, neemt de wind toe tot een frisse bries 5 bft. en lopen de golven ras op. Ook draait de wind nog iets meer tegen waardoor we nog een extra slag

moesten maken. De laatste 5 mijl is een makkie en gaan we als een speer met 7,5 knopen door het water. Toch worden we nog voorbij gelopen door de oude dame op de foto. De schipper ligt in dezelfde haven als wij. Ze is uit 1923 en gebouwd in Stockholm. De haven en baai van Hellsö ligt open op het noord-oosten dus dat zou geen probleem mogen zijn. We kunnen nog net een plek

krijgen achter de 2e briga (steiger) waardoor we nog beter beschut liggen. We lagen nog maar net afgemeerd of het begint te regenen of beter gezegd te hozen. Om 19:00 uur was het even droog dus ik (optimist) de dinghy alvast weer leeg hozen. Helaas tevergeefs want om 20:30 uur hoost het weer van de regen. Tijdens dit schrijven pak ik het logboek er bij en lees ALLES KUNNEN ZEILEN. Ja, dat zou ik bijna vergeten, maar we hebben weer heerlijk kunnen zeilen. Ook lees ik in het logboek dat we al ruim een maand in Finland zijn. We krijgen net een nieuw weerbericht; Voor ons gebied noord tot noordoost 7-11 m/s, lokaal regen en mogelijk onweer. Nu maar hopen dat het weerbericht van morgenochtend wat beter is dan deze. Noordoost zou geen probleem zijn maar de kracht mag iets minder. Met onweer zeilen we niet en met regen alleen als het echt, echt nodig is en als we er onderweg door worden overvallen.

Dinsdag 9 juli, 8:15 Uur, onze trossen gaan los. De meeste Finnen slapen nog, ze hebben vakantie. Iets uitslapen, ontbijten etc. etc. In de haven leek de wind uit het noordoosten te komen en dat zou voor ons geweldig zijn. Eenmaal buiten de beschutting stond de wind al flink door en moesten we het doen met noord-noordoosten wind 5 bft. Het eerste deel was nog met ruimewind te bezeilen maar we vreesde dat het tweede deel op de motor zou moeten. Maar

wonder boven wonder konden we het net aan bezeilen en hoefde de motor maar voor 3 mijl aan. Omdat we een 1,8 meter diepte route nemen kregen we in die route een bakstagwind. De route is minimaal 1,8 meter diep maar wij hadden in het verleden niet minder dan 2,5 meter gezien. Met onze 1,5 meter diepgang mag het geen probleem zijn. Het is een bijzonder mooie route door prachtige scheren. Omdat het zo lekker gaat en snel (door de harde wind) besluiten we niet voor anker te gaan en ook niet te stoppen bij Degerö maar door te zeilen naar Mariehamn

oost haven. Dat hield wel in dat er nog wat navigatie aan-passingen aan de kaartentafel gedaan moest worden. Vlak voor Mariehamn zien we dan toch nog een Finse eland. Als we hem voorbij zeilen, zien we dat hij een ladder aan zijn kont heeft en blijkt het een uitkijkpost te zijn. We speel-de nog met de gedachte om een rondje Åland te doen maar de lange termijn voorspelling geeft hoofdzakelijk noorde-lijke winden. Dat is voor het rondje Åland (die we dan linksom wilde doen) teveel tegenwind. Het is daarentegen wel gunstige wind om over te steken naar Zweden. Zover het weerbericht er nu uitziet blijven we morgen in Mariehamn en steken we overmorgen over naar Zweden. 

Woensdag 10 juli, Prachtige dag maar nog wel een Stijve bries 6 bft. met vlagen van 7 bft. Het is gebruikelijk dat je als schip, een gastenvlag voert van het land waar je te gast bent. Wij hebben nu de Åland vlag (vlaggetje) in onze 1e stuurboordzaling. Na onze komst heeft de haven in hun havenmast de Nederlandse vlag gehesen (zie foto.) De bovenste vlag is de Finse scheep’s / clubvlag. Op de zij-stok prijkt de Ålandvlag blauw, geel en rood. Åland is een eigen staatje maar valt onder Finland. De andere vlaggen zijn de gasten in de haven, respectievelijk Rusland, Duitsland, Zweden, de Nationale Finsevlag en de Nederlandsevlag. We blijven een dagje in Mariehamn. Als eerste hebben we een paar zaken te regelen maar dat duurde gelukkig maar een uurtje. Daarna lopen we door het centrum en stoppen we bij “Bagarstuga” om daar te genieten van een vroege lunch. Dan is het weer tijd om wat beweging te krijgen in onze    

verwende lijven dus maken we een wandeling door de stad. Op de terug-weg natuurlijk even langs Emmaus. Dit is een prachtige 2e hands zaak die goede spullen, voor een hele schappelijke prijs verkoopt. Uit-eindelijk gaat de opbrengst naar eigenprojecten en doelen in binnen

en buitenland. Iets armer en mooie

spulletjes rijker verlaten we blij de zaak. Ik maak een foto van ons schip die fier met de neus in de wind ligt, langszij de steiger. Nor-maal willen ze dat niet, maar de havenmeester loodst met de haven-boot, iedereen naar een plek en wees ons zelf deze plek aan. Terug op de bree-rust doen we een “happie en een sappie” achter de sprayhood, uit de wind, in de zon en met een prachtig uitzicht (zie foto.)

Donderdag 11 juli, De wekker staat erg vroeg want we willen de oversteek maken naar Zweden. Voor de wekker afgaat horen we de wind gieren door het want. Dat wordt dus niets zeggen we tegen elkaar. Ik zet de wekker een uur later. Het geeft gelijk  een gevoel van uitslapen. Als de wekker voor de

tweede keer gaat lijkt er minder wind te zijn. We nemen de weerberichten op en ook die zijn iets positiever dan die van eerdaags. Maar.... toch nog wel een 5 bft. Het weerbericht van morgen is m.b.t. de wind wel iets gunstiger maar dan is er regen voorspeld. Overmorgen is er bijna geen wind. Conclusie: gaan we nu dan hebben we een vrij harde wind en een zware zeegang, gezien de voorgaande dagen met zeer harde wind. Gaan we morgen dan worden we nat van de regen. Gaan we overmorgen dan moet bree-rust’s viercilinder ons voortduwen. Vanuit deze haven tot en met Högmarsö in Zweden is zeker 50 mijl (ong. 92 km.) Willeke stemt voor vertrekken. Ik benadruk nog even dat er hoge zeeën zullen staan maar zij verkiest er voor om toch te vertrekken. Gezien de overige opties kies ik er ook voor. We moeten eerst nog (beschut) de scheren uitvaren ong. 10 mijl dan de oversteek op zee (onbeschut) ong. 25 mijl en dan nog 15 mijl (beschut) in Zweedse scheren varen tot de beoogde haven. De eerste route door de scheren doen we op de genua. Willeke maakt nog even een paar foto’s van geleide borden op de kant. Bijna alle routes in de Finse

scheren zijn ook voorzien van dit soort geleide borden. De bedoeling is dat je ze recht onder elkaar houdt, dan zit je precies op lijn. Zodra ze wijken (zie 2e foto) dan moet je dit corrigeren door in dit geval naar links te sturen. Als ik zie dat de wind op zee, halve wind

is en zeker 5 bft. dan kiezen we voor een ander zeilplan. Het grootzeil gaat op met één rif en de genua rollen we uit met drie reven. Aanvankelijk iets ondertuigd maar als we echt op open zee zijn, blijkt de wind dik 6 bft te zijn en is de tuigage exact goed. Met 7.5 tot 8.5 knopen scheren we over en door de golven. Het nodige buiswater houden we niet tegen maar de kuip blijf gelukkig droog. Ik bedenk me onderweg dat de wind in de scheren (bijna) altijd mee of tegen staat door de “tunnel” werking. De wind volgt n.l. de weg van de minste weerstand. Op zee heb je dat niet dus zowaar, we hebben de wind van opzij (halvewind.) Achteraf was het een perfecte tocht, maar we waren ook wel erg blij toen we weer in beschut Zweeds water voeren en de mooie Zweedse huizen in de Furu sund zagen.

Vrijdag 12 juli, Högmarsö Furusundslip. Een geweldige werf, ik kan hier een hele dag rond lopen en ben dan nog niet uitgekeken. Furusundslip is een bijzondere werf. Ze hebben niet alleen bijzondere schepen maar eigenlijk teveel om op te noemen. Ik beperk me tot een deel omdat ik anders wel 10 bladzijdes vol kan schrijven. Zo’n 10 jaar geleden kwamen we hier. Ze waren bezig met een project van onderzeeërs en hadden daarmee de toenmalige, afgelopen winter, de 1e proefvaart gedaan onder het ijs. We waren van harte welkom om op een PC de foto’s en films te bekijken. Dezelfde avond hebben we dat nog gedaan. Zo leerde we Thomas en zijn baas Calle kennen. Nadien zijn we elk jaar (op 2018 na, toen waren we in Noorwegen) minimaal twee dagen bij hun op de werf geweest. We lagen nog maar net een uurtje afgemeerd of Thomas kwam ons begroeten en vroeg gelijk waar we verleden jaar waren. Ook Calle kwam ons begroeten en dat maakte het weer bijzonder en voelde ook aan als een heel hartelijk welkom. Thomas vertelde ons een nieuwtje, een beroemde smid-kunstenaar en een kunstenares hebben bij hun intrek genomen en hebben op hun schepen een galerie geopend. Thomas ging ons persoonlijk rondleiden en bijzonder was dat hij ons ook de smederij liet zien en ons voorstelde aan de kunstenaar Berth Johansson. Natuurlijk heb ik weer veel te veel foto’s die ik het liefst allemaal zou plaatsen maar dat laat de volume van onze site niet toe. Vanaf de bree-rust kijken we op de werf. Op de werf is ook het populaire restaurant waar men af en aan met speedbootjes naar toe komt om te eten en de werf te bekijken. Links van de kraan liggen verhuurde plaatsen van veelal grote schepen. Een heleboel daarvan

zijn ‘goedbedoelde projecten’ die nooit worden afgemaakt Maar er zijn ook projecten die wel wat zijn geworden. Zo zijn er al 3 onderzeeërs in de vaart (in Caribische gebieden) en is er nog één in de maak. Er zijn ook tal van schepen waar men gewoon op woont. Vanbuiten vaak zo, zo, maar vanbinnen vaak heel mooi en gezellig. De drie schepen hier-

onder zijn in mijn ogen niet meer te redden. Financieel kan dat al helemaal niet meer goed komen. De ijsbreker rechts op de foto zou

nog kunnen maar de laatste jaren is er niets meer aan gedaan. De twee foto’s rechts laten zien dat het wel kan. Je moet dan wel echt een liefhebber zijn en heel veel vrije tijd hebben.

De kunstenaar heeft een werkschip als galerie ingericht. Hij plaatste een zee-container op zijn schip. Sneed het diagonaal door en laste het scheef aan elkaar, zie foto links van de tekst. Hij maakte er heel veel ramen in en deuren in en een trap naar beneden. Deze entree is het begin van de galerie. Een smeed-

ijzeren trap brengt je naar de grote galerie ruimte. (foto rechts buitenkant van de container en foto links de binnenkant.) rest van de foto’s zijn onder-deks genomen.

De galerie van de kun-stenares begon gelijk al op het niveau van het grote ruim. Dit schip was eerst van Thomas. Ze waren nog aan het inrichten. De toegangs-deur vond ik al heel apart. Niet recht maar met de kromming van het schip uit gesneden. Zeer foto waardig. Ook buiten stonden diverse kunstwerken. Dit beest links was gemaakt van oude spoorrails wat goed te zien was in de verdikking van het lijf. Dat was namelijk nog origineel rails.

De werkplaats in een grote ruimte op de wal was voorzien van hele zware persen en slaghamers die roodgloeiend verhitte rails

zo plat kunnen maken als een dubbeltje maar ook persen etc. Een bijzondere opdracht een grafsteen met verfijnd r.v.s. smeedwerk.

Zaterdag 13 juli, We verlaten Högmarsö, maar niet voordat we de officiële opening van de galerie hebben mee-gemaakt van de kunstenares Lina en haar rechterhand, de dochter van Thomas. Het was heel leuk om meegemaakt te hebben. Ons doel is richting Stockholm te varen. Er komt een paar dagen minder weer en dan is het beter om niet in de scheren te zijn. We hebben geen haast dus doen we alles zeilend. Soms liggen we bijna stil omdat er geen wind is of omdat we net uit de wind liggen. Een ander moment maken we 4 knopen snelheid. Diverse grote cruiseschepen varen ons met zo’n 10 knopen snelheid voorbij. We varen langs een paar verzamelplekken voor jonge aalscholvers. Het

ziet er dan ook zwart van (ha ha ha.) Vlakbij Vaxholm, onder de rook van Stockholm, zien we weer de oude dames van de Vaxholm’s rederij. Deze stoomschepen worden nog steeds in de zomer ingezet om aan de extra drukte te kunnen voldoen. De boomstammen langszij, zijn een soort stootwillen, voor als ze afmeren bij de z.g. bushaltes. Tja en als je dan de boot mist dan bel je gewoon een watertaxi. In Vaxholm is het weer een gezellige drukte. Toch varen we dit stadje voorbij om even later op een mooi rustig plekje voor anker te gaan. Het is er deze zomer nog niet zo vaak van gekomen, maar we gaan dan toch weer eens BBQ’en. Willeke had heerlijke, kant en klare, gekruide kippenpootjes en vleugeltjes gehaald en dat leek ons wel wat. Ik kan je nu vertellen dat het heerlijk was. Als we ze morgen weer kunnen kopen dan twijfel ik niet. Maar dat zal niet zo snel gebeuren want deze kwamen uit Finland.

Zondag 14 juli, Normaal gesproken liggen we in de wel-bekende Wasa-hamn. Dit keer verkiezen we Navishamn, een voor ons nieuwe haven. Net zo duur maar wel ruimer en als je de juiste plek hebt, goed beschut. We pakken de fietsjes en fietsen als eerste naar Gamla Stan (oude stad.) Willeke heeft een paar dingen uitgezocht waar we naar toe kunnen gaan. Het 1e is Gamla Stan zelf natuur-lijk. Het 2e is het smalste straatje in Gamla Stan met een breedte van 90 cm. Achteraf waren we hier al vaker geweest en hadden we al vaker foto’s genomen. In de brochure stond dat het straatje voorzien was van graffiti, alsof het iets bijzonders was. In mijn ogen was het gewoon nodeloos en maakte ‘t, het steegje absoluut niet mooier. Terug naar een iets breder straatje (zie foto links onder.) Deze loopt parallel aan de bekende, gezellige en heel drukke winkelstraat in Gamla Stan. Het verschil, geen winkels, bijna geen toeristen en maar één restaurant. En dat was ook een punt op Willeke haar lijstje. Een patiënt van Willeke heeft zes jaar in Stock-holm gewoond en ging hier, in deze straat, heel vaak eten. Kryp In, ofwel kruip/sluip naar binnen. Het was er ook niet al te groot. Ze hebben maar een paar tafels buiten en gelukkig kwam er net één vrij. Willeke nam

nam rendier en ik bouilla-baisse en het was heerlijk. Goede tip dus. We pakken de fietsjes weer en fiet-sen naar Södermalm, ook

één van de elf eilanden waar Stockholm op is gebouwd. Het doel is het Fotografisch museum. We vervolgen onze fietstocht naar het meest oostelijke puntje van Södermalm tot het kanaal die via een sluis naar de Malaren leidt  (binnenwater ofwel binnenscheren, heel groot en ruim.) Het kanaal ziet er leuk uit dus fietsen we er een stuk langs. Bij de sluis is het een gezellige drukte. Niet alleen op het water maar ook op het land. Dit gedeelte kenden wij ook nog niet behoudens dat we hier vroeger, met Chris mijn broer, door zijn gevaren met een rondvaartboot. We vervolgen onze weg langs het water. Het is weekend en mooi weer! Vandaar die gezellige drukte. Zo komen we langs een zwembad waar 

iedereen geniet van het prachtige weer. Overal waar maar een strandje, een rots of een toegankelijkheid tot het water is recreëren mensen. De paden waar we fietsen zijn ook wandelpad en trimmen mensen. Alles gaat door elkaar maar met gepaste rust. Niemand ergert zich aan fietsers, scaters, renners, wandelaars en/of het nieuwe fenomeen, elektrische-autopets!

Als je, op een eiland, maar door blijft fietsen en geen brug over gaat dan kom je uiteindelijk weer op de plek waar je begon. Even daarvoor maken we nog een mooie foto, Stockholm gezien vanaf de Malaren. Terug in Gamla Stan blijken ze bij Sundbergs Konditori (Willeke haar lievelings konditori) nog Prinsessentarte te heb-ben. Dit konden we niet voorbij laten gaan. Ook ik laat me verlijden en neem zo’n gifgroen gebakje. Voldaan en

moe komen we terug op de bree-rust. Als ik water tank zie ik een heteluchtballon. Altijd leuk om te zien en vooral boven Stockholm. Ik roep Willeke, kijk........ een heteluchtballon. Hij komt dichterbij maar lijkt ook te zakken. We zien nog wel vlammen maar hij blijft dalen en gaat maar net voor wat appartementen langs. Dan gebeurt het onvermijdelijke. Hij crasht achter een gebouw, in de bomen. Nu maar hopen dat we morgen niet in de krant lezen dat het een ernstig ongeval is.

Maandag 15 juli, Oeps..... wat gaat de tijd weer snel. Gisterenavond zagen we op het weerbericht dat er voor vanmiddag en de avond regen wordt voorspeld. Ook het weerbericht van, vanmorgen vroeg voorspeld in de middag zware regen. We maken een plannetje, we gaan al vroeg naar Gamla-Stan fietsen en bezoeken de Cathedral waar laatst nog een Prinses getrouwd is. Onze koning en Maxima zijn bij dat huwelijk- en in die kerk geweest. De kerk staat vlak naast het paleis van de koning en koningin van Zweden. Er zou in Gamla Stan nog een klein beeldje staan. Sterker nog, het zal (volgens de informatie) het kleinste standbeeld zijn van heel Zweden. We komen hier toch al heel wat jaren maar ik kan het mij niet herinneren. We willen voor de middag weer terug zijn, om naar ons anker-plekje te varen, wat 10 mijl van Stockholm ligt. We hopen natuurlijk dat we dit plan nog voor de regen, kunnen uitvoeren. We gaan dus vroeg op pad. Bij de Cathedral aangekomen blijkt dat de Cathedral entree geld vraagt van 6 euro per persoon. We hebben in al die jaren al heel wat kerken en gezien en twijfelen of deze, voor ons 12 euro waard is. We besluiten om eerst naar het beeldje te zoeken. De kaart laat niet zien waar het precies is en de omschrijving, vlakbij het paleis, is een ruim begrip. Na veel zoeken en nog niet te vinden, denken we dat het waar-schijnlijk naast de kerk moet zijn. Als we daar aankomen zien we ook daar geen beeldje. Wel staat er een zijdeur van de Cathedral open, maar met een koordje er voor. Als we naar binnen spieken zien we wel dat het een hele mooie en bijzondere kerk is. Er komt een mevrouw van buitenaf aanlopen. Ze tilt het koord op en zegt tegen ons ga maar naar binnen, jullie mogen wel even kijken. Ik blijf even bij de fietsjes en de rugtas zodat Willeke, gewapend met camera,

met de aardige mevrouw mee kan lopen. Als Willeke terug komt is het mijn beurt. Ik til het koord op en sluip (voor mijn gevoel) naar binnen. De aardige mevrouw komt naar me toe, where do you come from, zegt ze in keurig Engels. From Holland, zeg ik met enige trots. Ze knikt vriendelijk en loopt weer weg. Onderhand bekijk ik de kerk. Ik kom tot de conclusie dat dit echt een hele mooie kerk is. De aardige mevrouw komt weer naar me toe. Ze geeft me een mooie brochure, een in drieën gevouwen A4. Ze zegt, this one is in English. Ze wenst me nog een prettig verblijf in Stockholm en groet me. Als engelen bestaan, dan moet zij er één zijn. De brochure begint met; Welcome to Stock-holm’s Cathedral en is uitgegeven door de Svenska Kyrkan. Misschien op internet te vinden? Eenmaal buiten doe ik mijn verslag naar Willeke. We staan allebei versteld van wat wij weer meemaken. Nu moeten we toch dat beeldje kunnen vinden. Tegenover het paleis (zie foto van het paleis) zie ik een plein. Daar moet het zijn, zeg ik tegen Willeke. Als we er komen zien we geen beeldje. Er is wel een toegang tot een ander pleintje. Oké, we gaan daar nog even kijken en anders is het jammer! Ook daar zien we niets. Net als we weg willen gaan zie ik onder grote over-hangende boom iets schitteren. Kijk nou, zeg ik daar...... Jeetje die is wel erg klein.  Het is ‘de kleine prins’ een jongetje dat naar de maan kijkt. Het schijnt geluk te brengen als je deze ‘kleine prins van Stockholm’ een aai over zijn bol geeft. Nadat Willeke dat gedaan heeft zegt ze, nu jij. Ik mompel wat in de zin van “wat een onzin” maar ja, het is nog een lange weg naar huis. Ik zak door de knieën en geef een aai. Je weet maar nooit, denk ik. Met de

fietsjes aan de hand lopen we door de mooie stille straatjes van Gamla Stan. Als we langs de konditori lopen en trek hebben in koffie nemen we er toch nog maar een gebakje bij. Willeke natuurlijk prinsessentarte en ik neem een Budapest. Die had ik al eens eerder genomen, maar was vergeten hoe lekker die zijn. We lopen door de drukke winkelstraat terug naar de stad waar Willeke nog wat ansichtkaarten koopt bij (ook weer) haar favorieten zaakje. Zittend op een bankje, in de zon schrijft ze er een aantal zodat die gelijk gepost kunnen worden. We fietsen in één streek door naar de haven en maken alles gereed voor vertrek. We zien al wat bewolking aan komen dus treuzelen we niet. Onderweg (op motor varend) bellen we de ouders van Willeke. Ze zijn vandaag 66 jaar getrouwd. Als wij dat willen bereiken dan ben ik 88. Willeke belt nog steeds met haar moe-der als ik een grote zeehond naar boven zie komen. Ik tik haar aan en wijs naar het water. Hij kijkt ons helemaal na. Dan gaan ze neusgaten wijd open, neemt een teug lucht en duikt onder. Ik zie nog even zijn rug, dit was geen kleintje zeg ik door het telefoon gesprek heen. Nog een paar mijl te gaan, we zien de regen in de verte achter ons al vallen. Als we de sund indraaien begint het te spetteren. Alles om te ankeren, hadden we al voor-bereidt. Dan gaat het toch iets harder regenen. We kruipen onde de spray-hood en houden het nog net droog. Op de plek aangekomen stopt de harde regen en spettert het iets. We droppen snel het anker, varen het vast en zeggen ppppfffffff dat hebben we nog droog kunnen doen. Dan trekt iemand boven ons een schuif open en klettert het water naar bene-den. Hebben we dan toch een engel ontmoet of brengt het beeldje dit geluk?