~~~_/)~~~_/)_/)~~~_/)~~_/)~~~~_/)~_/)~~~~_/)_/)_/)~~~_/)~~~~~_/)~~_/)~
>> augustus-2 >>http://www.breerust.nl/augustus_2.php

DRUK OP DE KNOP >> AUGUSTUS-2 >> OM VERDER TE LEZEN OF DRUK OP HOME OM TERUG TE GAAN

Zaterdag 1 augustus, Ik zal het maar gelijk verklappen, vandaag hadden we een fantastische zeiltocht. Een matige wind die na het middag uur aantrok tot 25 knopen uit het oost-zuidoosten. Om 9:00 uur gaan de trossen los. Bij de industriehaven trekken we het grootzeil omhoog en gaat de motor uit. De eerste koers is zuidwest naar de 26 meter

hoge ‘Pinen kro brug.’ Willeke is niet achter het stuur weg te krijgen. Komt waarschijnlijk omdat we eergisteren zes dagen verwaaid hebben gelegen. Het is prachtig weer en al snel gaan de jassen uit. Als we in de buurt van het eiland Venø komen roepen we de Spiriwit op. Het plan was Venø maar morgen wordt er westen- wind voorspeld en dan zou het beter zijn om nog een haven verder te zeilen naar Lemvig. De bemanning van de Spiriwit is het er mee eens dus zeilen we door. Bij Oddesund moeten we nog een brug passeren. Deze is maar 3,5 meter hoog dus die moet draaien. We rollen het voorzeil weg en varen alleen op grootzeil, wat heen en weer. Lang hoeven we dat niet te doen want na zo’n 15 minuten draait de brug. Gelijk na de brug draaien we de genua bij. De Spiri-wit ligt na de brug, voor ons dus een mooie kans om een paar foto’s van haar te nemen. De nieuwe koers wordt bijna pal voor het lapje. Het voorzeil doet niet veel meer dus draaien we die weg. De wind neemt toe tot 25 knopen. Alleen op grootzeil gaan we al als een speer door het water. Bij de lange aanloop van Lemvig verkiezen wij om het grootzeil weg te nemen en de vaargeul in te zeilen, op alleen de genua. Het is altijd spannend om een nieuwe haven in te varen. Nog voor we de haven invaren ziet het er al heel gezellig uit. In Lemvig vinden we nog een vrije plek aan de kade zodat de Spiriwit bij ons langszij kan komen te liggen. Op de kade is het erg gezellig en druk. Als we gezeteld zijn gaan we gezamenlijk het stadje in maar de staten zijn bijna leeg en het doet aan alsof het een zon-dagochtend vroeg is. In Denemarken gaan de winkels op zaterdagmiddag al dicht. Eigenlijk hetzelfde als in Duitsland. We zoeken een geschikt restaurant om vanavond te eten en vinden die

uiteindelijk achter ons, op 35 meter van onze schepen. Er komt iets meer bewolking en het wordt drukkend weer. Misschien komt er wel onweer. Straks eerst maar een weerbericht kijken. Onze keuze van restau-rant was perfect. We hebben heerlijk gegeten. Morgen plannen we om naar Agger te zeilen in plaats van Tyberon, omdat dat beter te bezeilen is met de verwachte westenwind.

Zondag 2 augustus, We vertrekken samen met de Spiriwit naar onze eindbestemming Thyborøn. Het eerste stuk van de lange vaargeul is tegen de wind in en doen we op motor. Dan volgt er nog zo’n lang stuk maar die kunnen we op zeil doen. Eenmaal buitengaats neemt de Spiriwit de leiding. Zij hebben een diepe kiel en kunnen ‘hoog-aan-de-wind’ veel beter uit de weg op het water van de Limfjord. Het Limfjord is, net als het IJsselmeer, tussen de 3,5 en 6 meter diepte. Dit geeft bij harde wind een korte en steile golf. Wij verleien met onze ondiepe kiel veel meer en

komen daardoor niet zo hoog. Iets later dan de Spiriwit komen, ook wij aan bij de noord-kardinaal, voor de aanloop-van de zes mijl lange vaargeul naar Tyborøn. Bij de ondieptes van “Fjordgrund” zien we aan de bakboordzijde zeehonden op een plaat liggen. Met de verrekijker zien we ze heel goed en ook met de camera en volledig inzoomen

maken we mooie plaatjes. Als we nog geen halve mijl verder zijn zien we op een andere plaat aan stuurboord, zee-honden. Doordat de geul, stuurboord uit gaat kunnen we ze steeds beter zien en maken we mooie foto’s van ze. (Zie onderstaande foto.) Uiteindelijk vergroot ik de foto nog eens op de PC (zie ovale foto) en dan zie je zelfs drie zeehonden zwemmen. Het lijkt wel of ze ook naar ons kijken en ons in de gaten houden. We kunnen niet bij ze komen

want eenmaal buiten de vaargeul lopen

we geheid vast. Maar ja.... dat

weten zij natuurlijk niet.

Nog voor de haven in-

gang, rollen we het voor-

zeil uit en zeilen we via de

zeemonding de Noordzee op.

Ja.... je leest het goed. DE BREE-

RUST IS OP DE NOORDZEE. Even

mocht ze, het zilte nat proeven en zeilen op een prachtige lange deining. Niks geen korte steile golven. Het zoute water bruist om ons heen tot we besluiten om toch de haven van Tyborøn aan te lopen. Het was net

of we in een Neder-

landse zee haven

komen want er

lagen wel een

stuk of tien

   Nederlandse

visschepen uit Urk.

In de haven, uit de golven en de deining, maakt Willeke de bree-rust gereed voor het afmeren. We meren af in twee vrije boxen naast elkaar. In de box aan de andere zijde van ons, ligt een witte breehorn met

een Duitse vlag. Het is het schip van Christine en Dirk,

die we verleden jaar in Ystad hebben

ontmoet. Later op de dag ontmoeten

we elkaar en dat was weer een har-

telijk weerzien. Zij gaan morgen buiten-

om  naar het noorden om in twee etappes

naar Skagen te zeilen. Voor hun de eerste keer zeilen op de Noordzee. Ik loop nu wat vooruit op de zaken want het eerste nadat we waren afgemeerd is, dat we bij de Spiriwit een glaasje drinken op ons behaalde doel. We zijn in Thyborøn. Een zeeman spreekt ons in het Nederlands aan, Hij woont hier maar heeft een Nederlandse moeder van 94 jaar en is tweetalig opgevoed. Na wat praten vraagt Willeke, wat moeten we hier zien, wat mogen we niet missen!

Dan heeft hij het over grote stenen die vroeger in de duinen geplaatst zijn. We begrijpen het niet helemaal maar

gaan er wel naar opzoek. Het bleken 25 monumenten te zijn. Langs deze kust was de “slag om Jutland” die plaatsvond in 1916. Het waren 25 schepen die zonken en 8645 zeelieden die daarbij overleden. De meeste gezonken schepen waren torpedo jagers. Prachtig monument.

De foto onder laat duidelijk de Noordzee, het Skagerrak en het Kattegat zien. De linker pijl laat zien waar we zijn.

Maandag 3 augustus, We lagen perfect in de Thyborøn met de neus in de wind. ‘s Nachts gaat het behoorlijk doorwaaien en hoorden we de branding want de branding van het strand is misschien 25 meter van ons vandaan. Als we wakker worden lijkt er niets meer aan de hand maar dat is niet helemaal waar want als ik over de hoge kademuur kijk is er wel degelijk wind en staan er nog behoorlijke koppen op het water. Onze buren, met ook een witte breehorn 37, zijn nog steeds voornemens om buitenom te gaan hoewel; De schipperse wel maar de schipper ziet het nog niet zo zitten. Ze helpen ons beide weg komen en dat gaat zeer professioneel. Onderweg nemen we foto’s en films van elkaars schepen en bemanning. En dat zonder dat we het hebben afgesproken. In het begin zitten we nog

wat beschut maar halverwege de betonning staat er al een 5 met vlagen van 6 bft. Als we bij de ondiepte platen komen liggen er nog/weer zeehonden. Dit is zo fascinerend en mooi om te zien dat we er helemaal verrukt van zijn.

We kunnen er geen genoeg van krijgen en blijven maar foto’s maken. De bree-rust is echter onverbiddelijk en zeilt met 6 knopen door, waardoor het beeld steeds verder uit het zicht gaat. Langzaam neemt de wind weer toe en is de beslissing om maar één zeil te zetten de juiste. Edward en Roos varen op een gegeven moment voor ons zodat we prachtige foto’s kunnen nemen in de vroege ochtend zon. We moeten één brug passeren en komen net te laat. Digitaal staat er op de brug hoe laat deze weer draait en dat is over zo’n 20 minuten. Als dan de brug op de afgebeelde tijd niet draait wordt je toch een beetje nerveus. Dan bedenk ik me dat ik, op de heen weg een trein over de brug heb zien gaan. 10 minuten te laat draait de brug die inderdaad op een (te late) trein heeft gewacht. We vervolgen na de brug onze geplande route. Nu niet meer pal voor de wind maar een mooie bakstag. De laatste paar mijl moeten we nog even hoog-aan-de-wind om bij de haven te komen. Als we het haventje Jegindø in varen is het veel kleiner dan verwacht en zijn er eigenlijk geen vrije plaatsen meer. Gelukkig zijn we toch in staat om aan de kop van een steiger af te meren. De Spiriwit kan nog langszij komen maar dan is de haven ook echt vol. We maken een wandelingetje over de haven en verken-

nen de omgeving. Er probeert nog een Duits jacht, een plekje te vinden maar die vertrekken weer omdat ze niet een geschikte plek kunnen vinden. Er is een klein museum in de haven die gratis is te bezoeken. Zag er allemaal heel ver-zorgt uit en het was best interessant. Ook was er een film die afspeelde, alleen wel in het Deens dus iets minder goed te volgen. Het is een leuke, knusse, kleine vissershaven die je nu in het naseizoen kunt aanlopen. In het hoog-seizoen zou ik, dit niet proberen. Morgen plannen we een grotere haven genaamd Thisted. Overmorgen wordt er zeer harde wind voorspeld en blijven we een extra dagje liggen. Kortom, mooie zeildag. Temperatuur mag wel wat hoger.

Dinsdag 4 augustus, Mooi weer maar nog steeds koud. Als je, jezelf er goed op kleed is dat helemaal niet erg. We zijn zelfs van mening dat bloedheet weer erger is. 15 Tot 17 graden is natuurlijk wel een beet erg laag. Het is wel glas helder weer en je kunt zover kijken als dat de horizon het toelaat. De eerste

anderhalf uur moeten we tegen de wind en zijn er teveel ondieptes om te zeilen. We zien weer een zandplaat met zeehonden! Daarna kunnen we 16 mijl, zeilen. 5 Mijl voor onze bestemming Thisted (een grote stad) hijst Willeke de geblokte vlag. Hiermee geven we aan dat we een opening willen. Er ligt nog een schip te wachten en plots zien we dat het verkeer stopt. Hij gaat draaien roep ik tegen Willeke. Dat halen we niet meer zegt Willeke. Vlug.... motor aan en zeil weg. Volgas gaan we op de brug af die al aan het openen is. Gelukkig neemt het schip bij de brug de tijd en gaat deze langzaam door de opening. De bree-rust trekt met deze snelheid een enorme witte snor waardoor de brugwachter moet kunnen zien dat we graag mee willen, door deze opening. Ook de Spiriwit, die verder achter ons zit, heeft zijn zeil weg en vaart volgas. Als we door de brug varen staat de brug-wachter buiten te kijken. We bedanken hem meer-dere malen en hij zwaait ons vriendelijk gedag. De jacht haven van Thisted is niet bijster groot maar we vinden toch nog twee vrije boxen naast elkaar. Morgen blijven we hier liggen i.v.m. harde wind, 35 knopen uit het zuiden. Vandaag is het de dag om “uit te buiken” of zoals Willem altijd zegt om te snavelen. We vinden een bijzonder goed Italiaans restaurant en hebben meteen een klik met het personeel. Ik kan het niet navertellen waarom, maar we hebben ontzettend veel lol met elkaar. Het was weer lachen hetgeen al aardig gaat wennen in mijn serieuze gezichtsspieren. Foto rechts, het andere schip is allang door de brug. Wij stomen op volle kracht op de brug af. Spiriwit nog eens 100 meter achter ons op volle stoom.

Woensdag 5 augustus, Zoals voorspeld begint het in de nacht en vroege ochtend door te waaien en te gieten. Ik ga uit bed want één van de ‘lazy jacks’ begint irritant, tegen de mast te tikken. Ook krijgen we behoorlijke schokken in het schip omdat door deining, de relatief korte meer-

lijnen gaan rukken. Ik zet lange lijnen uit met speciale

rekrubbers in de lijnen. Deze rubbers vangen de harde

en stugge schokken op. Gelukkig was het op dat moment

droog dus bleef het bij mij, beperkt tot natte knieën en

een koude en verstoorde nachtrust. Het bed was nog

warm en de slaap kwam weer redelijk snel terug. Als we

opstaan lijkt de ergste wind voorbij maar is het grijs,

kil en nat weer. Weer een verwaaidag. Later in de och-

tend doen we wat boodschappen maar we hoeven niet ver

te lopen want de ‘Netto’ zit hier aan het einde van de

haven. Vanaf morgen wordt er warmer weer voorspeld en

geen regen. Morgen nog bewolkt maar vrijdag ZONNIG.

Donderdag 6 augustus, Ochtendgrijs, ga gerust op reis. Je zou het absoluut niet zeggen, maar vaak is het echt waar. We willen naar Rønbjerg zo’n 19 mijl zeilen. Eigenlijk iets van de route af, de verkeerde richting op maar we hebben nog de tijd. Rønbjerg ligt tegenover het eiland Livø waar we op de heenweg de eerste groep zeehonden zagen liggen op een plaat. Gelijk na het verlaten van de havenpieren gaat het zeil omhoog. Het eerste stuk is kruisen maar we kunnen uiteindelijk volstaan met slechts één extra slag. Op de Løgster Bredning valt de wind weg en lopen we onder de drie knopen. We blijven zeilen, maar de sleeplijn om te vissen gaat ook overboord.

Als de wind helemaal wegvalt gaan de zeilen omlaag en gaan we over op de stalen PK’s van onze Vetus diesel-motor. Ook nu niet sneller als 3 knopen omdat we nog steeds vissen met een sleeplijn. Uiteindelijk vangen we BOT. We zagen al eerder een zeehond, schuin voor de boot. Waarschijnlijk heeft hij alle vis al verjaagt of gevangen. De haven (ook niet al te groot) is erg rustig en er is plek genoeg om af te meren. Tegenover deze haven ligt het eiland Livø. Livø heeft ook een havent maar deze is heeeeeel klein en omdat het een populair eilandje is, is de kans op een geschikte plek heel erg klein. We overwegen om een dagje extra te blijven en dan de ferry te nemen die vanuit hier

vertrekt. We maken een wandeling langs het strand en vinden diverse stukjes “Barnstein” en een stukje geslepen glas. Heel bijzonder zijn de kleine slakachtige schelpdiertjes die op de drooggevallen stenen zich vast klampen. Inmiddels is het prachtig weer geworden en vinden we het al snel te warm. Moet niet gekker worden. Bij de haven is een hele mooie viswinkel. Alles ziet er perfect uit en omdat je er ook patat kunt bestellen besluiten we lekker makkelijk te doen en hier een bordje friet met vis te eten.

Deze mooie dag is nog niet voorbij. Als de avond zijn in-trede doet krijgen we een mooie zons-ondergang. Altijd mooi voor foto’s. Als de zon onder is zegt Edward, zal ik flensjes bakken, dat is mijn speciali-teit. Een paar tellen later worden de flesjes met een zwiep om-gekeerd in de koekenpan.

Heerlijke flensjes gegeten en het was super gezellig. We spreken af om morgen met de ferry van 10:30 uur naar het eiland Livø te ver- trekken om daar te wandelen en van de mooie natuur te genieten.

Vrijdag 7 augustus, We gaan lekker buiten in de zon ontbijten. We kunnen rustig aan doen want we plannen de boot van 10:30 uur. Tijdens het ontbijt zien we de boot van 9:00 uur vertrekken. Om 10:15 lopen we naar de vertrekkade maar er is nog geen boot. Als ik op zee kijk zie ik ook nog geen boot aan-komen. Er staan nog wat meer mensen te wachten. Edward gaat even bij hun infor-meren. Er bleek een aangepast schema te zijn i.v.m. het Jazz weekend op Livø, welke vanaf gisteren aan de gang is. De eerst-volgende boot vertrekt pas om 13:00 uur. We gaan terug naar onze schepen en doden de tijd met wat klusjes en het genieten van de zon. Het is zover, we varen weg met de ferry en kijken neer op onze schepen die gebroe-derlijk naast elkaar liggen. Foto onder, rechts van Willeke zie je Livø in zee liggen.

De haven van Livø is erg klein maar toch ook wel met eigen schip te doen. Inmiddels hebben ze er een tweede haventje aangebouwd. Er bleek nog genoeg plek te zijn voor zeker 6 schepen van onze afmeting. We hadden dus makkelijk op eigen kiel kunnen gaan. Weet alles maar van te voren. We lopen via de lange rechte weg naar het dorp van Livø en zien daar gebouwen uit 1911 en later, die niets hebben van huizen maar meer van schoolgebouwen ofwel misschien van kazernes maar niet militaristisch. Halverwege het dorp is een klein gebouwtje als museum ingericht en gaat over het eiland Livø. Helaas is alles in het Deens en zelfs niet in het Duits laat staan Engels. Nu heb ik een vertaal app die verbazend goed is. Je activeert de app, stel de vertaling in b.v. Deens naar Nederlands, richt je telefoon op de tekst, kies Camera, scan de tekst en sla de vertaling op. Wat kwamen we te weten

over dit prachtige eiland; Van 1911 tot 1961 was het een instelling voor criminele en verstandelijk gehandicapten. Hoofd arts Chr. Keller richte de instelling op. De mannen die hier kwamen werden gezien als gevaarlijk voor de samenleving. Dr. keller werd gezien als zeer vooruitziende en innovatieve hoofdarts. Hij was van mening dat het fundamenteel verkeerd was om mensen op te sluiten die ziek waren of misdadig waren. De behandeling bestond uit werkgewenning en discipline in landbouw, bosbouw, wasserij, naaiwerk, houtbewerking,  timmerwerk en tuinbouw. De bewoners waren ongeveer 1:1. M.a.w. één gedetineerde tegenover één hulpverlener die met hun hele gezin daar woonde. Er was dus ook een school voor de kinderen. Ook hoorde daar administratief- voorman- bewaker- schipper- econoom en leraar als personeel bij. Voor een gedetineerde het eiland kon verlaten werd hij gesteriliseerd of gecastreerd. Het werd als belangrijk gezien dat hij zijn abnormale gene niet naar nakomelingen kon doorgeven. Na 50 jaar verlieten de laatste twee mannen deze instelling. Dit was precies na 50 jaar. We maken een wandeling over het eiland met de vele variaties van landschappen en bossen. Alle bomen die in Denemarken voorkomen groeien hier op et eiland wat het heel bijzonder maakt. Deze bijna 400 jaar oude eik is als het ware een vergroeiing van twee eiken naar één en maakt deze heel bijzonder. Als we weer terug komen in het dorpje is de Jazz in volle gang. I.v.m. de corona is er beperkte toegang en kunnen wij niet meer  naar binnen. We drinken ons pintje dan maar bij een andere gelegenheid maar wel met de jazz muziek op de achtergrond. We nemen de ferry terug van 17:00 uur want anders moeten we die van 22:00 uur nemen. Op de Spiriwit worden we onthaald met een heerlijke barbecue en ook nu konden we weer genieten van een wonderschone zonsondergang. We hebben het hier ontzettend naar ons zin en kunnen hier nog diverse dingen ondernemen. We besluiten dan ook om nog een dagje te blijven. WEER EEN MOOIE DAG.

Zaterdag 8 augustus, Geen wind en ontzettend warm. Ik ga toch maar met het onderhoud van het teakdek aan de gang. Ik stel het elke keer uit. Dan waait het te hard, dan is het te nat of te laat of niet genoeg tijd voor vertrek etc. Maar vandaag blijven we en ondernemen we verder geen uitstapje. Het gereedschap en de

spullen bij elkaar zoeken kost al een half uur maar dan begin ik toch echt. Er komen af en toe teak propjes bloot te liggen dus die moeten vervangen worden. Eerst het overtollige teak en lijm van het propje weg peuteren. Vervolgens

de schroef er uit draaien en schoonmaken. Dan het gat met een boorfrees verdiepen en schoonblazen. Dan per 3 a 4 schroeven, tweecomponenten lijm aanmaken en de gaten voorzien van lijm. Schroef er weer indraaien en een teakprop er in timmeren. Als de lijm droog is de prop gelijk maken met het dek en vlak schuren. Als laatste alle troep van boren en schuren weg vegen. Als ik ter hoogte van de verstagingen ben heb ik toch zo’n 22 proppen moeten vervangen. Het is een priegelwerk. De knieën spelen een beetje op dus laat ik het hierbij. Volgende keer weer verder. Na al dat zweten is het tijd voor een lekkere douche. De rest van de mid-dag doe ik niet veel meer en volg op internet nog even de kwalificatie van Max Verstappen. Willeke was ook zeer actief. Ze maakte de bree-rust uitge-breid schoon, deed een hand was en verschoonde het beddengoed. We zijn er weer helemaal klaar voor en gaan morgen maar weer eens een haven verder. Waarschijnlijk naar de plaats Nibe. Hierna waarschijnlijk nog één stop in Hals waarna we het Limfjord zullen verlaten maar zover is het nog niet.

Zondag 9 augustus, Bijna geen wind. Edward ver-kiest er voor om tijdens het varen te vissen en vaart met motor en voorzeil. Wij hopen dat er ge-noeg wind staat om met volle tuigage toch nog voor-

uit te komen en dat lukt nog aardig. Net voor de vaargeul naar de brug “Aggersundbroen” houd de wind op en gaat de motor aan. Onderweg viel het me op dat de brugwachter vaak werd opgeroepen. De Spiriwit roept ons op, tegemoet komende boten hebben hem gewaarschuwd dat de brug defect is. Edward roept de brugwachter op maar hij krijgt geen response. Met de verrekijker zien we van beide kanten geen boten voor de brug liggen en dat is verdacht, zeker gezien het weekend is. We besluiten geen risico te nemen en varen Løgstør in. Het mosselstadje waar we op de heen-weg, ondanks verwoede pogingen, geen mosselen konden eten in een restaurant. Wel hadden we perfect gegeten in een Italiaans restaurant en dat was zo goed bevallen dat Willeke en Roos daar weer een tafeltje reserveerden. Dit gaf mij de gelegenheid om weer zo’n 20 dopjes te vervangen van het teakdek. ‘s Middags volg ik de blog van formule 1 en lees ik hoe Max, dit jaar zijn eerste overwinning behaald. Ondanks ik geen live beelden had was het toch heel spannend. ‘s Avonds gaan we heerlijk uit eten in het Italiaans restaurantje en hadden we weer erg veel lol met el-kaar. De brug is inderdaad defect en wordt pas morgen gerepareerd. Hoe laat etc. is onbekend. Er is dus een grote kans dat we hier morgen ook nog liggen, hetgeen geen straf is. We zien het wel, geen haast. Comme si comme sa.

Maandag 10 augustus, Alles staat in het teken van de kapotte brug. Mensen

staan met verrekijkers naar de brug te gluren maar niemand weet iets.

Dan schijnt, de brugwachter op de marifoon gemeld te hebben dat er

een opening komt om 14:00 uur. Dat zou inhouden dat we dan pas

om 19:00 uur aankomen in onze beoogde haven Nibe. We beslui-

ten een dagje extra te blijven in Løgstør en dan morgen vroeg

door de brug te gaan. In de loop van de namiddag komen we

achter de oorzaak. Er is een ongeluk gebeurd met een vracht-

wagen op de brug waardoor deze defect is geraakt. Er zullen

daardoor vanaf nu beperkte draaiuren zijn. Morgen draait de

brug om 09:00, 14:00, en 19:00 uur. Wij zullen dus de brug van

9:00 uur nemen. Het was dus weer een mooie gelegenheid om

nog wat doppen te vervangen zodat de gehele stuurboord zijde

nu klaar is. Het dek van de bree-rust is net een “grijze Dalmatiër”

met blonde vlekken. Gelukkig kleurt dat weer snel bij en zal het niet

al te storend zijn. Werken aan de boot is aanstekelijk want ook Willeke

gaat weer aan de gang en maakt diverse dingen schoon, doet nog een handwasje

en boodschappen bij de diverse winkels. Vanavond “Cobben” (BBQ) op Vlaams grondgebied. Ook weer heel gezellig!

Dinsdag 11 augustus, Als we opstaan is het potdichte mist. We hebben geen keus want als we blijven dan draait de brug pas weer om 14:00 uur. We vertrekken nog iets eerder als afgesproken omdat we in de mist minder snel kunnen varen. Gewapend met twee kaartplotters en radar gaan we op pad. Als we buiten de pieren zijn is de mist nog erger dan verwacht maar na een kwartiertje trek de mist iets op en zien we de Spiriwit weer varen. Halverwege trekt de mist nog meer op en zien we nog meer zeilschepen achter ons. We zijn wel blij dat de mist optrekt want het kan ook zomaar zijn dat de brug niet draait met sterke mist. Keurig op tijd krijgen we een melding dat de brug gaat draaien en voor we het weten zijn we er door heen. Inmiddels prachtig zomers weer met heerlijke temperaturen. We hebben een kleine knoop stroom tegen maar komen toch nog vroeg aan in Nibe. Als we alles aan kant hebben en  afgemeerd zijn gaan we het stadje in. Het stadje ziet er verzorgt en schoon uit, met een mooie kerk in het centrum. Er is een kleine museum wat over de geschiedenis van Nibe gaat. Het maakt ons nieuws-gierig dus bezoeken we het museum. Het gebouw was vroeger deels een gerechtshof met een gevangenis en 3 cellen. Bij een hele mooie ijszaak naast de haven,

kopen we een ijsje. Ze zijn hier meermalen in de prijzen gevallen als “beste ijsmaker” van Denemarken. We doen op de bree-rust een “happie en een sappie” met allemaal lekkere dingen. Onze Vlaamse vrienden moesten dat aan hun familie uitleggen want dat kennen ze in België niet.

Woensdag 12 augustus, Nog twee stops en dan verlaten we het Limfjord. Vanaf nu is het hoofdzakelijk binnen de tonnen varen. Vanuit onze haven Nibe is het met een ruime knik in de schoot, varen naar de vaargeul. het waait nog niet zo hard maar we maken toch zo’n 4 knopen snel-heid. In de vaargeul wordt het hoog-aan-de-wind en blij-

ken we een knoop stroom mee te hebben. Mede omdat ook de wind in kracht is toegenomen, scheren we met bijna 6 knopen richting Aalborg. Er ligt een piepklein eilandje vlak naast de vaargeul. Als we er langs varen is het meer een

zandplaat en liggen er zeehonden. Het is nog vroeg en niet druk. Ze kijken wel naar ons zo van.. niet dichter bij hé. De camera ligt altijd klaar dus ook nu schieten we mooie herinneringen voor later. Uiteindelijk komt het moment dat de rivierachtige kronkelingen er voor zorgen dat we niet meer kunnen zeilen.Voor het laatste uurtje zal de motor

het werk moeten overnemen. Aan bakboord zijn gelijk na de staken serieuze ondieptes waar meer dan 50 reigers, zich tegoed doen aan de voedsel, die deze ondieptes met laagwater bieden. Ook nu schieten we weer wat plaatjes. Ik krijg er één voor de lens die vliegt en ja hoor, ik heb hem. We meren af in een andere haven als de vorige keer en dat is vlakbij een “Street Food” market. Willeke gaat op onderzoek uit en ik ga teakdopjes vervangen aan de bak-boordzijde. Als Willeke terug komt is ze heel enthousiast. Als ik daarna de foto’s zie begrijp ik waarom. Als onze Vlaamse vrienden het ook willen dan denk ik dat we daar straks wel gaan eten. Als ik nog tijd heb om te schrijven

                                                                                                                                                          horen jullie het

                                                                                                                                                               vanavond nog

                                                                                                                                                                     wel!Eet

                                                                                                                                                                     smakelijk.

Donderdag 13 augustus, Het eten in de streetfoodhallen zag er prima uit en er waren nog veel meer restaurantjes dan ik had verwacht. Het was er ook veel drukker dan ik had verwacht en zelfs zo druk dat ik dit niet corona veilig

vond. Gelukkig deelde de rest mijn mening waardoor we hier dus niet gingen eten. In plaats daarvan vonden we een goed restaurant bij de andere jachthaven van Aalborg. Hier waren de afstanden tot andere tafels groter en stond er overal desinfecterende vloeistof. Buiten was alles helaas vol maar binnen konden we nog een tafel krijgen. Als we het eten kregen, vroeg ik de serveerster of ze een foto kon maken met mijn camera. Voordat ze de camera aanpakte ging ze eerst haar handen desinfecteren. Dat is veiligheid die wij zeer op prijs stellen. Enfin, dat was dus gisteren. We hebben geen haast en varen op 9:30 uur de haven uit om de bruggen van 10:00 uur te halen. Het is maar 10 minuten naar de brug dus

moeten we nog even wachten. De eerste brug draait om 9:55 uur en de tweede aansluitend om 10:00 uur exact. Gelijk na de brug gaan de zeilen omhoog. Nu nog met een ruime wind maar dat duurde niet lang. De rest van het kronkelende fjord is het kruisen met af en toe een langere slag. Om snel overstag te kunnen doe we twee reven in

het voorzeil en dat gaat met de 10 tot 12 knopen wind perfect. Na 37 keer overstag gaan, 17 mijl en 2 zeehonden later, meren we om 14:00 uur af in Hals. Hals is de toegangspoort tot het Lim-fjord vanaf het Kattegat.  Vanaf nu zullen we steeds meer het gevoel krijgen dat we op de terugweg zijn. Het Limfjord is ons heel goed bevallen. In het begin redelijk druk omdat het in de vakanties viel van de meeste Denen maar dat werd al snel steeds minder. Nu kun je rustig laat een haven inlopen en vind je nog steeds een afmeer plek. Helaas krijgen we steeds meer verontrustte berichten uit Nederland en België met betrekking tot de corona. Hebben de mensen dan geen discipline meer tegenwoordig?

Vrijdag 14 augustus, Mooi weer maar heel weinig tot geen wind. Het is ook nooit goed bij die zeilers. Op de motor varen we de lange aanloopgeul van het Limfjord uit. Beetje weemoedig kijken we om  en nemen we afscheid van deze mooie ervaring op het Limfjord. Wel blijven opletten want buiten de vaargeul is het gevaarlijk ondiep. Dat bewijst wel het schip aan stuurboord waarvan alleen de mast nog bovenwater uit prijkt. Als de vaargeul een knik maakt kunnen we-hoog-aan-de-wind zeilen. Niet hard en 50 graden van koers, maar toch, we kunnen zeilen. Edward maakt een mooie foto

van ons en de bree-rust. Wat zijn die twee op de foto toch mooi. Om halfelf is het gedaan met de wind en moet de motor weer aan. Één voordeel, we kunnen nu rechtstreeks op koers gaan varen. We zetten wat bluesmuziek aan zodat we wat worden afgeleid van het motor-geronk. Om kwart-over-één komt er weer iets wind. We zijn nog ruim voor de “Tangen” ondiep, dus is het best nog een stuk zeilen. De wind neemt iets toe tot 2 á 3 beaufort. De bree-rust snijdt heerlijk door het water. Een cadeautje, noemt Willeke het. Om kwart-voor-vier lopen we de mooie haven van Bønnerup binnen en meren we af tegen de kade naast het strand. De barbecue plaats tegenover onze schepen is nog vrij. We nemen die in gebruik en drinken een kleine versnapering op de mooie overtocht. Deze keer halen wij de barbecue uit het voor-onder en mag ik de barbecuemeester spelen. Gelukkig is dat allemaal goed verlopen en had ik geen klachten, behoudens dat het veel was. Om een beetje in-te-buiken maken we een wandeling rond de haven en lopen we naar een plek waar we de zon mooi zien ondergaan.